برکه

صلح با جهاد

2011-12-19T20:18:00.002+03:30

امروز اخبار تلویزیون ضرغامی تصاویری (خوشبختانه صدا قطع بود) از تظاهرات مردم پاکستان رو نشون می داد که نمی دونم واسه چی تو خیابون ریخته بودن (به گمان باز هم باید پای آمریکا درمیان باشد). اما صحنه ای که برایم بسیار جالب بود تصویر مردی پاکستانی بود که پلاکاردی در دست داشت با این متن:
We want PEACE with JIHAD
تا آنجا که ما دیده ایم و شنیده ایم و خوانده ایم، جهاد همواره با خشم و خون و نفرت همراه است و ابزاری بوده برای تهدید و فشار. این که برادران جهاد گر ما چگونه می خواهند جهاد را همنشین صلح کنند، به باز تعریفی از مفهوم صلح وابسته خواهد بود که در آن کبوتر صلح شاخه زیتون به نوک گرفته و در قبه الخضرا آرام گرفته و چشم اندازی دلفریب را در پیش چشم مومنان نمایان ساخته، اما از این جا تا ماوای او تا چشم یاری می کند خون کافران است.

دونده

2011-11-25T20:17:00.001+03:30

عکسی خبری از دونده ای فلسطینی که ناخود آگاه تبدیل به استعاره ای از وضعیت مسلمانان می شود که در مسیر حرکت تاریخ همه چیز خود را از دست داده اند و در وضعیتی مضحک و تراژیک تنها پاسدار تعصب هستند. از سویی با حضور در این گونه مسابقات، تمدن غالب را می پذیرد و از سویی با حجاب خود به لجاجت با همان تمدن غالبی بر می خیزد که خود آن را پذیرفته است و در بازی آن های آن شریک است.

و شاید هم لجاجت با خود!!!

Machine Gun

2011-10-10T22:28:00.001+03:30

امروز حال بدی داشتم، دلگیر و افسرده و تنها. یه حس بدی روم سنگینی می کرد. نمی دونستم دور و برم چه خبره اما حس می کردم خوک ها به جنب و جوش در اومدن و خبرهای بدی در راهه. انگار که تفنگ هاشون رو فشنگ گذاری می کردند.

از همه چیز بی خبر بودم و دستم به جایی بند نبود فقط سنگینی هوا رو تحمل می کردم. همه چیز دور و برم غیر قابل تحمل بود. میز کارم رو نگاه کردم دیدم که چقدر حالم رو بد می کنه. دور از نگاه همکارام دو تا عکس از مقامات عالیه که رو میز چسبونده بودند رو مچاله کردم و انداختم سطل آشغال، چیزهای دیگه ای هم بود که چون در برابر همکارم بود نتونستم ترتیبشون رو بدم. بلند شدم و رفتم جلوی میز همکارم نشستم اما روی میز اونم پر نوشته های عربی بود، هر جا می رفتم این نوشته ها پیش روم بود و نمی تونستم بهشون دست بزنم و از طرفی هم نمی تونستم چشم ازشون بردارم انگاری که روی مردمکم حک شده و در همه جا باید دیده شود و این حالم رو بدتر می کرد.

چند تا پیام روی گوشیم نوشتم تا به دوستام بفرستم شاید که برایم تسلایی شود اما همه رو پاک کردم تا روز شون رو خراب نکنم. از بخت بد آی پادم* همراه نبود تا دوای دردم شود. این هوای سنگین روی دل من ماند و ماند و به درازای روز ماسید تا که اکنون کمی سبک تر شده ام و دارم به آهنگ Machine Gun گروه Portishead گوش می کنم ورگبار گلوله های آهنین و آهنگینه که به مغزم اصابت می کنه و پایانی همدلانه برای این روز بد با صدای خواننده اش(Beth Gibbons) که غمگین و معصوم در میانه هیاهوی این تفنگ ماشینی شوم می نالد.

اشک در دوات

2011-05-20T09:09:00.000+04:30

مدت هاست که قلم از دستم افتاده و از دنیای خوشنویسی دور افتاده ام، گر چه آن شور و اشتیاق همچنان در من سوسو می زند. بی تاب آن لحظه ها هستم که قلم در دست بگیرم و در تنهایی خودم با موسیقی همراه شوم، حسین سمندری، علی اکبر مرادی، کلهر، سیما بینا، شجریان و.... مرکب را در دوات بچکانم، کاغذ مشق هایم را خط کشی کنم و قلم را به راه اندازم. آن روزها که گشایشی رخ داد و در کنار کار فراغتی حاصل می شد و پیله تنهایی نورانی می شد، به نور سینما، موسیقی، کتاب و خوشنویسی. این مجالس خوشنویسی برایم چنان آیینی و دلنشین شده بود که وقتی آن خلوت و دنیای شخصی را از دست دادم دیگر نتوانستم در جای دیگر و در حضور دیگران آن آیین را به جا بیاورم.

دوران آن چله نشینی چندی است سپری شده و من نتوانستم با شرایط جدید کنار بیایم. نه دیگران با من کنار آمده اند و نه من با محیط. همچنان زود رنج و حساسم. و چنین شده است که ماه هاست دست به قلم نبرده ام و تنها حسرت آن را بر دل دارم و به دنبال کنجی که پیله تنهایی ام را بر آن استوار کنم.

پیله ای تاریک از خورشید های نئون

پیله ای خاموش از آوازهای دروغ

پیله ای بدون یارانه و کارانه

پیله، حتی اگر پروانه اش مرده به دنیا بیاید.

امروز روزگار ما از زبان فردوسی

2011-05-16T12:52:00.001+04:30

روایت حکیم فردوسی از ایران پس از شکست یزدگرد از اعراب:

چو بخت عرب بر عجم چیره شد

همی بخت ساسانیان تیره شد

بر آمد ز شاهان جهان رو قفیز

نهان شد زر و گشت پیدا پشیز

دگرگونه شد چرخ گردون بچهر

ز آزادگان پاک ببرید مهر

به ایرانیان زار و گریان شدم

ز ساسانیان نیز بریان شدم

دریغ آن سر و تاج و آن مهر وداد

که خواهد شدن تخت شاهی بباد

کز این پس شکست آید از تازیان

ستاره نگردد مگر بر زیان

چو با تخت منبر برابر شود

همه نام بوبکر و عمر شود

تبه گردد این رنج های دراز

نشیبی دراز است پیشش فراز

نه تخت و نه دیهیم بینی نه شهر

ز اختر همه تازیان راست بهر

ز پیمان بگردند و ز راستی

گرامی شود کژی و کاستی

رباید همی این از آن آن از این

ز نفرین ندانند باز آفرین

نهانی بهتر ز آشکارا شود

دل مردمان سنگ خارا شود

شود بنده ی بی هنر شهریار

نژاد و بزرگی نیاید بکار

به گیتی نماند کسی را وفا

روان و زبان ها شود پر جفا

از ایران و از ترک و از تازیان

نژادی پدید آید اندر میان

نه دهقان همه ترک و تازی بود

سخن ها بکردار بازی بود

نه جشن و نه رامش نه گوهر نه نام

بکوشش زهر گونه سازند دام

بریزند خون از پی خواسته

شود روز گار بد آراسته

زیان کسان از پی سود خویش

بجویند و دین اندر آرند پیش

ز پیشی و بیشی ندارند هوش

خورش نان کشکین و پشمینه پوش

چو بسیار از این داستان بگذرد

کسی سوی آزادگان ننگرد

سيرك

2011-04-08T21:53:00.002+04:30

زندگي يعني سيرك. بچه شيرهايي كوچولو كه شلاق بر تنشان مي چسبد تا به حلقه آتش نگاه كنند، تكه اي گوشت نيم پز آبدار، يك شلاق، حلقه آتش، مربي، گوشت، شلاق، نگاه مربي، شلاق، اشك، و بعد اراده پريدن. بچه شيرها زود ياد مي گيرند كه از حلقه آتش بگذرند، روزي مي رسد به زودي كه شلاق بر تنشان فرود نمي آيد، ولي حركت شلاق در هوا و تركيدنش بر زمين همه درد كودكي را باز مي گرداند تا شير خسته از حلقه بگذرد كه شب بتواند تنهايي اش را مرور كند.

زن ها اين جوري مادر مي شوند، مردها اين جوري پا به ميدان مبارزه مي گذارند، و بعد اشاره يك شلاق كافي است كه هر كس با پيش داوري خود زندگي را تعريف كند.

دلم مي خواست بي شلاق از از حلقه آتش بگذرم تا مربي دست از سرم بردارد و همه چيز تمام شود. سوت و شور تماشاچيان برام اهميتي نداشت.

كتاب تماما مخصوص نوشته عباس معروفي صفحه 287

بوی ماهی مرده

2011-02-21T21:54:00.000+03:30

اینجا ایران است، دولت علیه جمهوری اسلامی ایران، جایی که آزادی در آن نزدیک به مطلق است و مدارا نزدیک به صفر.

و کمی این سوتر، اینجا برکه است. وبلاگی که به جای گل و سنبل و بلبل، بوی لجن و ماهی مرده های برکه از آن به مشام می رسید. ماهی هایی که به قلاب ها می خندیدند و از تور ها گریخته بودند اما ناگهان انفجار باروت آنها را به ساحل برکه روانه کرد ماهی هایی که هیچ کس نگفت که چرا مرده اند و ما تنها بویشان را استشمام کردیم، بویی تند و گزنده که هیچ وقت رهایمان نمی کند.

برکه فیلترشد. بدون هیچ توضیحی، بدون هیچ اخطاری. به همین راحتی. وبلاگی که فیلتر شد تا بوی گند آن کسی را آزار ندهد.

آجری دیگر بر دیوار

2011-02-05T13:40:00.000+03:30

از کوه برگشته بودم، از قلعه رودخان. تو یه روز خوب زمستونی، بالای سرم گرمای خورشید و زیر پام برف زمستون، به همراه دوستای از گل لطیف ترم با گروه کوهنوردی بانک رفته بودیم به ارتفاعات فومن، برنامه ای لذت بخش و به یاد موندنی که امید به ادامه اش دارم.

پدرم پیش از سفر پارازیت هایی رو فرستاده بود و به طور غیر مستقیم نارضایتیش رو اعلام کرده بود، اما پس از بازگشت از این سفر کوتاه و دلچسب، با وجود معرفی گروه کوهنوردی و سوابق و سبک کاری آنها و تعریف و تمجید های من از برنامه آن روز، باز هم پدرم کلیت این برنامه رو زیر سوال برد و غیر عاقلانه خواند.... و باز هم آجری دیگر بر دیوار. من مانده ام آدمی که تا به حال یک بار هم به سمت کوه نرفته چطور می تواند برنامه ما رو سبک سنگین کند، او که پایه نیست چرا پای ما را می شکند. چیزی به پدرم نگفتم که اگر هم بگویم، ناخن به دیوار کشیدن است. و این دیوار چنان پی محکمی دارد و چنان بلند مرتبه است که توان فروریختنش را ندارم. فقط می خواهم از این دیوار دور شوم دور.

هجوم ربایندگان ذهن

2011-02-01T14:21:00.001+03:30

دیروز در طول ساعت کاری فرصتی دست داد تا به گوشه خلوتی خزیده و مشغول مطالعه شوم. کتاب «یوز پلنگانی که با من دویده اند» نوشته بیژن نجدی رو به دست گرفتم و در کنج عزلت مستقر شدم. در همون حین صدای دو تا از همسایه ها رو می شنیدم که در حال جروبحث بودند و انواع برچسب ها رو به همدیگه می چسبوندن و می کندن، واسه همدیگه فیلم بازی می کردن، می خواستن روی همدیگه رو کم کنن اما همین طور روشون باز تر می شد.

در و پنجره رو بستم اما باز صدای وق وق شون میومد. کتابو باز کردم و داستان سپرده به زمین رو شروع کردم. تمام انرژیم رو متمرکز کردم روی کتاب تا تونستم از صدای وق وق همسایه ها خلاص بشم. تضاد جالبی بود گفتگوی ددمنشانه همسایه های پاچه دریده در برابر گفتگوی انسانی طاهر و ملیحه و توصیف های شاعرانه بیژن نجدی. به هر حال خوندن این داستان حالم رو بهتر کرد و دیگه از وق وق بی ساهاب ها خبری نبود.

داستان استخری پر از کابوس رو تازه شروع کرده بودم که همکارم وارد اتاق شد، بی محلی کردم و به خوندن کتاب ادامه دادم، چند سوال بی ربط پرسید، جوابش رو دادم. تو دلم گفتم که همین چند صفحه رو می خونم تا این داستان کوتاه هشت صفحه ای تمام بشه، اونوقت کتابو جم می کنم و خلاص. کاش این یارو طاقت بیاره. اما زهی خیال باطل که حتی دقیقه ای سکوت در کنار این آدما، گشته ایم ما یافت می نشود.

به بهانه دیدن کتاب در دست من شروع کرد به شرح داستان تنها کتابی که در طول عمر پربارش خوانده بود. کتابم را بستم و بی خیال شدم. همکارم برای هر چه جذاب تر شدن شرح داستان به پیش من جهید و در این حین سم مبارکش رو روی کتابم گذاشت و کتاب نحیف اینجانب مقادیری مچاله شد. همکارم خم به ابرو نیاورد و داستان آب دوغ خیاری تنها کتاب زندگیش رو ادامه داد.

گفت و گفت و گفت...

... و من به جلد تا خورده کتابم خیره مانده بودم.

فرهنگ

2011-01-30T20:20:00.001+03:30

طولش پنج متر بود و عرضش چهار متر. قیمتی، نگارستان. جنس الیاف و بافت ریز نقش و ظریفش را چطور می توان قیمت گذاشت در حالی که از کاخ نیاوران شاه معدوم، پس از انقلاب به دست مردم و سپس به دست مسئولین افتاده بود. حاشیه هاش را با نقش و نگاری استادانه، تاریخ شاهنشاهی ایران می پوشاند. اسم همشان بود. در میان، شجره نامه شاهنشاهی پهلوی بود، به شکل درخت سروی که می گویند یک زمانی در ایران بزرگ ترین قراول تاریخ بوده. می گفتند شاه دلش نمی آمده پا رویش بگذارد. چه کرده بود این استاد بافنده.

حالا مانده بودند چه کارش کند؟ مثلا در موزه ای بکوبند؟ مورد قبول واقع نشد. باز اسم این نامرد سر زبان ها می افتاد. یا بیندازندش توی یک انبار و درش را قفل بزنند، باز هم نمی شد. مگر احمق بودند؟ یک جا بماند و بی جهت بپوسد، یا دست یک دندان گردی بیفتد... به صرافت پشت و رو انداختن آن افتادند. دیدند قاب عکس که نیست، پشت و روی قالی تقریبا یکی است، آن هم این. یا چطور است از آن استفاده شخصی بکنند که بدتر، با آن همه اسم و رسم و شجره نامه چطور می توانستند چنین کاری بکنند؟ به کی بدهند؟ اصلا این فرش به درد همان کاخ می خورد، و یا اگر جرئت و شهامتی می بود، می گذاشتند در یک موزه ای برای تماشا.

اما دستور دادند حاشیه ها را با گزن تیز شده ببرند. بریدند. تاریخ شاهنشاهی، این ننگ گندیده و ستم بار از متن قالی جدا شد. تازه متوجه شدند که در وسط هم شجره نامه ای بدتر از حاشیه جدا شده وجود دارد، پدر، پسر، نوه، بانو، خواهر ها، شل کن ها، و سفت کن هاشان و... مرده شورشان را ببرد. آن را هم با تیغ موکت بری بریدند کنار گذاشتند.

مانده بود چند تریشه بی چفت و بست که دست بهش می زدی پود می شد. به هیچ کاری نمی خورد. حیران و انگشت به دهان، خیره همدیگر شدند. بعد همه را جمع کردند و ریختند وسط محوطه کاخ. یک گالن نفت هم روش، کبریت کشیدند. نصف روز می سوخت و بوی پشم و ابریشم سوخته می آمد.

فروردین 1360

از مجموعه داستان «دریا روندگان جزیره آبی تر» عباس معروفی انتشارات ققنوس 1389

مدتی بود که این کتاب تو کتابخونم بود. چشمم همیشه دنبالش بود و منتظر یه فرصت بودم تا دوباره به دنیای عباس معروفی پا بگذارم. در چند ماه اخیر رمان های «فریدون سه پسر داشت» «سال بلوا» و «ذوب شده» رو خونده بودم و همچنان بی قرار خوندون دیگر آثارش بودم.

امتحانات این ترم که تموم شد مستقیم رفتم سراغ کتاب «دریا روندگان جزیره آبی تر» ، کتاب در برگیرنده چند مجموعه داستان که بیشر آن ها در دهه 60 نوشته شده و همچون دیگر آثار این نویسنده گیرا و ویران کننده است.

چند روز اخیر رو با این کتاب زندگی کردم تا اینکه امروز به پایان رسید و من همچنان مسحور جذبه مرگبار این نویسنده مانده ام، حالا باید یه سری به کتاب فروشی ها بزنم و دنبال «سمفونی مردگان» بگردم.
مطلبی که پیشتر درباره عباس معروفی نوشته بودم

در سایه سار مسئولین نظام

2010-11-15T18:06:00.004+03:30

چند روز پیش خبری تکان دهنده را در روزنامه خواندم که همچنان در ذهنم با آن درگیر هستم. اصل خبر این است:

به گزارش خبرگزاری مهر، اهالی روستای "گاودانه علیرضا" در یکی از دور افتاده ترین روستاهای شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد باید برای خرید از مغازه ای که آن طرف رودخانه است و یا رفتن به محل کار و مدرسه هر روز سوار وسیله ای به نام گرگر یا جره که شبیه به تله کابین دستی است بشوند. از رودخانه عریض مارون عبور کنند و دوباره به محل زندگی شان برگردند. اما کرایه و بهای این جا به جایی انگشتان دست است. یک بند، دو بند، یک انگشت و یا سه انگشت. فرقی نمی کند گاهی حتی جان یک روستایی بیشترین کرایه گرگر در سالهای گذشته بوده است.
گرگر، سلطان قدرتمند و بی رحم روستای گاودانه یک نیمکت آهنی است که به وسیله سیم محکمی دو طرف رودخانه مارون را به یکدیگر متصل می کند. باید هر قربانی برای رفتن از روستا به جاده روی این وسیله بنشیند و سیم را برای حرکت گرگر به سمت چرخهای دو طرف آن هدایت کند. در بیشتر مواقع انگشت دست قربانی زیر چرخ گرگر می رود و انگشتش را قطع می کند.

خبر به اندازه کافی تکان دهنده است اما بخش مهم گزارش واکنش مسئولین به این خبر می باش که آدمی رو به مرز انفجار می رسونه. بخوانید تا بدانید:

سید علی محمد بزرگواری که نمایندگی مردم شهرستان کهگیلویه و بهمئی را در مجلس برعهده دارد معتقد است که مسئله را نباید خیلی بزرگ کرد! بزرگواری در واکنش به این موضوع که هر روز ممکن است یک فرد دیگر در روستا از ناحیه دست نقص عضو شود، بیان کرد: روستاییان اغراق می کنند. شما هم مسئله را خیلی بزرگ می کنید. همیشه می شود با شنا کردن از رودخانه عبور کرد!
وی گفت: روستاییان می توانند از پلی که برای روستای دیگرساخته شده عبور کنند. ما هم هر قدر که زور داریم می زنیم تا اداره راه کاری برای آنها انجام دهد اما بدانید اگر مردم روستا حواسشان را جمع کنند انگشتشان قطع نمی شود!

نصرت الله انصاری، فرماندار کهگیلویه و بویراحمد هم مثل بقیه مسئولان استان قول پیگیری داد. او تقصیر نقص عضو شدن افراد را به گردن روستاییان انداخت و با بیان اینکه به اهالی روستا توصیه شده از گرگر استفاده نکنند اظهار کرد: مسئولیت هر کسی که از این مسیر عبور کند با خودش است.

دین پرور مدیر روابط عمومی استانداری کهگیلویه و بویراحمد در واکنش به خبرنگار مهر که خواستار مصاحبه با قوام نوذری استاندار کهگیلویه و بویراحمد درباره مشکل اهالی روستای گاودانه علیرضا شد تنها به این جمله اکتفا کرد که استاندار وقت ندارد پاسخ دهد! و از انجام هر مصاحبه ای با استاندار جلوگیری کرد. پیگیریهای خبرنگار مهر برای مصاحبه با استاندار تا کنون به نتیجه نرسیده است.

افسون دیجیتالیسم

2010-10-24T11:19:00.001+03:30

این روز ها، روزگار دیجیتالیسم است. همه چیز به شکل دیجیتال درآمده و چون سیلابی تمامی عرصه ها را پیموده است. از سویی باعث گسترش افق ها و راحتی کارها شده است و از سویی دیگر ما را گرفتار ابزارها و هویت های دیجیتال و مجازی کرده است که خود بسیار ناپایدار و آسیب پذیر است و در کسری از ثانیه به عدم می پیوندد. در رایانه خود هزاران هزار مقاله و شعر وآهنگ و عکس و بسیار بسیار دیگر را انباشته ای و سرخوش از این شاهکار گران قدر هستی ، روزی از روزها یک نوسان الکتریکی، بی هیچ دعوتی از راه می رسد، نه سلامی نه درودی، و ناگاه سیاهی منتشر می شود. کلافه ای و گیج، دست و پا می زنی، کمی می گذرد خسته میشوی و سیاهی رو باور می کنی. به خود می آیی و می بینی تنها یک هیچ شکوهمند و ستودنی را در آغوش خود پرورانده ای که اینک تابوت خاطرات توست و تو سوگوار یادمان هایی هستی که تنها در همان صفر و یک ها پرورانده بودی و حالا تنها صفرها مانده اند، صفرها.

همایون

2010-10-20T14:50:00.000+03:30

سال هاست که با نام خودم مشکل دارم، هیچ وقت این نام را دوست نداشتم و می خواستم که نامی که پدر و مادرم با مشاورت یک آخوند برایم انتخاب کرده بودند را بگذارم لای شناسنامه ام بمونه و دیگران منو با نامی که خودم می خواهم صدا بزنند اما همیشه فکر می کردم برای این کار دیر شده و دیگر همه منو با این نام می شناسن و تغییر امکان پذیر نیست. سال ها گذشته و من نتونستم با این نام کنار بیام، هر چقدر دایره ارتباطاتم بیشتر می شد و این نام بیشتر در گفتگو ها تکرار می شد، رنجش من از این نام پایان نمی گرفت پس رفتم به دنبال یه نام جدید که اسم من باشه. به دلیل علاقه زیادی که به موسیقی داشتم تصمیم گرفتم که نام جدیدم راهی به این عوالم داشته باشه. پس از چندی کلنجار در ذهنم، سرانجام همایون رو انتخاب کردم که هم نام یک دستگاه در موسیقی مقامی ماست و هم نام یکی از آوازخوان های مورد علاقمه و از سویی دیگر همنام می شوم با همایون کاتوزیان اندیشمندی که پیش از این درباره اش نوشته بودم.
پس نام من همایون است.

تب

2010-10-02T21:59:00.000+03:30

امروز در ايستگاه مترو، در حال گوش دادن به آلبوم «شوري ديگر» اثر گروه كامكارها بودم. قطعه آخر در حال پخش بود (بيابان بي كران) و در مقابل شاهد ازدحام مردم در مقابل در واگن بودم كه در نمايش مضحك مترو سواري شركت كرده بودند. چه حس خوبي داشتم، در حالي كه مردم در حال بازي كي اول بشينه بودند من شناور در موسيقي بودم و خود را در دنيايي ديگر مي ديدم. دنيايي كه اين روز‌ها نواي كامكارها از هر كرانش به گوش مي رسد.

کرانی ندارد بیابان ما قراری ندارد دل و جان ما

جهان در جهان نقش و صورت گرفت کدامست از این نقش‌ها آن ما

اين روز ها تب گير آلبوم شوري ديگر هستم. تبي كه پيش تر‌ها هم با شنيدن آلبوم هاي يي ديگر ( مامك خادم، داريوش، شهرام ناظري، axiom of Choice, Anathemaو...) منو زمين گير خودش كرده بود. تبي كه اين آهنگ ها رو در من ذوب مي كند و اين آواها ديگر جزيي از وجود من مي شوند و ما در يكديگر زندگي مي كنيم. گاهي من به ضيافتشان مي روم و گاهي هم آن ها در لحظه هاي بزنگاه (خودشان خوب مي دانند كه كي به صحنه بيايند) در ذهن و روان من جاري مي شوند و انجماد محيط را از من مي زدايند تا زنده رود موسيقي در من جاري شود. زنده رودي كه امروز از چشمه كامكاران جاري شده است.

چو در ره ببینی بریده سری که غلطان رود سوی میدان ما

از او پرس از او پرس اسرار ما کز او بشنوی سر پنهان ما

استوانه سفالین

2010-09-22T21:43:00.000+03:30

امروز به اتفاق دوستانم حمید ومهدی روانه موزه ایران باستان شدیم تا تماشاگر استوانه سفالین کوروش باشیم که چند صباحی است با جاروجنجال و حواشی مضحک به تهران آمده است. پیش از ورود به موزه حمید تیتری از نشریه معلوم الحال یا لثارات نقل کرد که «کوروش هخامنشی از جان ما چه می خواهد؟» و من از رییس سازمان میراث فرهنگی نقل کردم که: «اهمدی نجاد کوروش زمان است» بعد وارد شدیم. در موزه با گذری در طبقه همکف موزه که پیشترها نیز آن را بازدید کرده بودیم و مشخصات کامل یک موزه ایرانی را داراست ( محیط وسیع، چیدمان مناسب، نورپرداری حرفه ای، راهنمایان مطلع و خوش رو و...) به طبقه بالایی رفتیم که محل نمایش منشور کوروش است. در لابی چیدمانی از آثار هخامنشی بر پا شده است که مربوط به دوران پس از کوروش می باشد. در حالی که می بایست از آثار منطقه پارسه استفاده می شد که متفاوت از آثار تخت جمشید می باشد. پس از سپری کردن صف ورودی، وارد محل نمایش استوانه سفالین شدیم که در مرکز اتاق جلوه گری می نماید و تحت تدابیر امنیتی مناسب در برابر بازدیدکنندگان قرار داده شده است. دور تا دور اتاق، بنر هایی قرار داده شده است که به معرفی هخامنشیان، کوروش، منشور کوروش و یابنده آن می پردازد و اطلاعات مناسبی را ارائه می نماید. پس از دقایقی کوتاه به بازدید کنندگان اعلام می شود که می باست محل را ترک کنند.

و این منشور کوروش است، منشور رهایی ملت ها از یوغ ستم و وحشت و تعصب، که امروز آن را دستانی خونین رونمایی می کند. چه شوربخت است کوروش نیک نام که امروز اهمدی نجاد برگردنش تار عنکبوت می اندازد.

سرنوشت

2010-08-21T22:41:00.000+04:30

شریف علی: ای لورنس، این حقیقت داره که برای معدودی سرنوشتی نیست مگر اینکه خودشون بخوان.
فیلم لورنس عربستان اثر دیوید لین

فریدون سه پسر داشت

2010-08-19T16:35:00.002+04:30

اما تو در عکس نیستی. همیشه سال های جوانی تو در زندگی همه ما خالی است. همیشه یک جای دل تنگ است، غمی گوشه ی خنده ات کمین کرده مثل ابر سیاه دارد از یک سوی آسمان پیش می اید که ویرانت کند. نم اشکی گوشه چشم می ماند برای روز مبادا، یا می ماند که همیشه باشد.

تو خواسته بودی که ما بگوییم «چای» و انسی گفته بود «هلو» تا به رسم دیرینه عکس های یادگاری لبش غنچه شود، یادم نیست چرا همه زده ایم زیر خنده. و آفتاب تند آن جمعه پاییزی سال 57 در باغ میگون چشممان را زده است، با ابروهای درهم کشیده ولی خندان به دوربین نگاه می کنیم تا رابطه های عاطفی در عکس، آن هم تنها عکسی که برای من باقی مانده، به رسم یادگار خشک شود. مثل جنازه مومیایی شده بماند برای عبرت، یا بماند برای ثبت در تاریخ. مثل پروانه ای رنگی به دیوار بچسبد، و بطور اتفاقی لای کتاب سیذارتا -به حرمت یاد تو- سال ها شهر به شهر بگردد و بماند برای روزگار غریبی من که بدادم برسد و حسرت آن آفتاب و آن خانه و آدم ها مرا از سردرگمی دردناک به درد آورد که هوای تو به سرم بزند، شاید به این آرزو برسم که بتوانم به سراغت بیایم و سینه بر سنگ قبرت بمالم و صدات بزنم: «ایرج»

کتاب «فریدون سه پسر داشت» اثر عباس معروفی نشر گردون 1380 کلن

شاهکاری از نویسنده غربت نشین که از دیروز ظهر که دستم گرفتم، من شده بودم مجید امانی و تا ساعت 12 شب نشستم پاش تا فرجام کارم رو بدونم. دیروز برایم روز دیگری بود که هیچ وقت از یاد نمی برم همانند اون زمستون که تمام روزدر یک زیرپله نشستم تا رمان «درخت زیبای من» واسکونسلوس رو بخونم.

خوشامد گویی

2010-07-18T22:00:00.000+04:30

امروز روز تولد دوربینمه.
دوربین عزیزم به خونه من خوش اومدی.

جاده ها در آتش

2010-07-14T17:27:00.002+04:30

در پایان هفته گذشته کمر همت را بستیم و راهی سفر شدیم. سفری پنج روزه به سوی دیار کردستان، سرزمینی دیرینه که همواره برایم جذاب و دیدنی می نمود و سالهاست که از دریچه موسیقی با این مردمان آشنا هستم. با سفر در این فصل سال به اقلیم کوهستانی کردستان، خیال هوایی خنک و دلپذیر را در سر داشتم اما با ورود به سنندج، تازیانه گرما چنان رنجورمان کرد که از آمدنمان پشیمان شدیم و با وجود برنامه قبلی برای اقامت در کردستان، شتابان راهی اورامانات شدیم اما با وجود ده ها کیلومتر خزیدن در مارپیچ های کوهستان، باز هم از شبح گرما رهایی نیافتیم. از گرما وامانده بودیم، در گریز از آن همواره در راه بودیم. همچنان می راندیم و می راندیم بی آنکه بتوان با طبیعتش انس گرفت یا با مردمانش همنشین شد. به سوی دیاچه زریوار راندیم، زریوار آخرین امید برای در آغوش کشیدن خنکای نسیم بود. امید داشتیم ما تب زده ها را در آغوش بگیرد. اما نه، ما را پناهی نبود، آتش بار خورشید همچنان ما را می نواخت. دریاچه را نیز دورادور، حصار بلند نیزار در آغوش کشیده بود و ما را به آب راهی نبود مگر از دور از فراز تپه ای به تماشا.

و در پایان به آغوش شب پناه بردیم که خنکای نفسش ما را زنده میکرد.

پيامك

2010-06-24T17:26:00.000+04:30

اين پيامك دوستي ست كه به من فرستاده، گر چه مخاطب اين پيامك خودشه اما انگاري داره به من زبون درازي مي كنه بذار خوش باشه

زير علم غريبه رويت نشديم
با حضرت دوست، بي محبت نشديم
در سال غبار فتنه يا رب شكر
شرمنده درگاه ولايت نشديم
مبارك باد يكسال بصيرت شما در فتنه

من و خانواده محترمم نيز به صورت همگي به شما دوست گرامي تبريك مي گوييم.

غرب زدگي

2010-06-06T20:37:00.002+04:30

مفهوم غرب زدگي براي من همچنان مفهومي ست روشن گر وضع تاريخي ما. يعني وضع گذار از جايگاه تاريخي-جغرافيايي اساطيري در مركز جهان (كه ويژگي همه تاريخ هاي اساطيري است) به جايگاه تاريخي پيراموني در بستر تاريخ جهاني با مركزيت غرب و از جغرافياي افسانه اي به جغرافياي پيموده شده و سنجيده به دست اراده جهان گير و ذهنيت علمي مدرن، كه نخست در غرب پديدار شده است.

من اين گذار را زير عنوان «گذار از شرق به جهان سوم» فرمول بندي كرده ام. اين گذار كه افق جهان نگري و بنياد هاي فرهنگي ديرينه را به پرسش مي كشد و به بحران دچار ميكند، ناگزير روان پريشي آور است، خواه از سر شيفتگي به غرب باشد، خواه غرب گريزي يا غرب ستيزي. گرفتاري در چنگال عقده هاي حقارت (كه زاينده انواع مگالومانياها و ماليخولياهاي تاريخي نيز هست) از پيامدهاي آن است. چنين وضع رواني يا نگاه حسرت به غرب دارد يا نگاه نفرت. ما هنگامي از چنين بيماري رواني-فرهنگي آزادخواهيم شد كه از آن نگاه حسرت و نفرت رها شويم و همچون انسان آزاد و مسئول ، جايگاه پيراموني خود را در متن تاريخ جهاني با همه كم و كاستي ها و كج و كولگي هايش، بتوانيم به روشني بازشناسي و تعريف كنيم. براي چنين فهم تاريخي، ناگزير بايد به سير هبوطي از شرق به جهان سوم پايان دهيم و از نظر شيوه نگاه به تاريخ و افق فهم تاريخي،غربي شويم. يعني معناي ابژكتيويسم علمي و فلسفي را درك كنيم.

معناي ديگر سخن من، رهايي از كين توزي است كه من از نيچه وام گرفته ام. كين توزي نسبت به خود و گذشته و تاريخ خود، در مقام مسئول وضع كنوني ما (براي مثال، آرامش دوستدار و حرف هاي او درباره ما و تاريخ ما) يا كين توزي نسبت به غرب و ماترياليسم و كولونياليسم آن، باد انداختن به آستين ژنده خود با ساختن و پرداختن يك تاريخ سراسر پر افتخار و از جمله بيرون آوردن «نخستين اعلاميه جهاني حقوق بشر» از آستين كوروش كبير يا آن سر ديگر اين داستان يعني نفرت ورزيدن به اين تاريخ و شبانه روز تف كردن به آن (براي مثال،ناصر پورپيرار).

از اين ديدگاه، غرب زدگي و ضد غرب زدگي ما، به نظر من برآمده از اين روانشناسي كين توزي ست كه جلوگير نگاه روشن به وضع خود و پذيرش آن و چاره انديشي براي آن به عنوان انسان آزاد و مسئول وضع خويش است، نه انسان ذليل مظلوم اسير چنگال گذشته و تاريخ و بازيچه دست هر باد.

فرديد با مفهوم غرب زدگي، برچسب درستي بر وضع بيمارگونه تاريخي ما زده بود، بي آن كه بتواند آن را به روشني شرح و تحليل كند. شايد مشكل او اين بود كه خود را بيرون از اين وضع و چيره شده بر آن مي انگاشت، در حالي كه سراپا گرفتار وضع رواني كين توزانه گذار از غرب شيفتگي به غرب ستيزي بود. به همين دليل گفتمان او هرگز سامان منطقي تحليلي نيافت و هر چه پيشتر آمد با بالا گرفتن كين توزي و نفرت در او و از سوي ديگر مگالومانيا، روان پريشانه تر شد. آل احمد و شريعتي و بسياري ديگر، براي من در همين رده جاي مي گيرند؛ در رده انسان كين توز هبوط كرده از شرق به جهان سوم. روشنفكري جهان سومي در دوران پس از جنگ جهاني دوم، در بنياد اسير چنين ذهنيت و فضايي و باز توليد كننده آن بوده است.

بخشي از مصاحبه داريوش آشوري با مجله تلاش شماره 32-تيرماه 1388

افسانه رژه مورچه ها

2010-05-29T21:42:00.002+04:30

ايندرا شهريار خدايان،پس از پيروزي بر اژدهاي غول پيكري كه آبها ي زمين را نوشيده و باعث خشكسالي شده بود،مغرور مي گردد و تصميم مي گيرد كه كاخ هاي خود را توسعه دهد و به آنها پيرايه اي نو ببندد.هنرمند خدايان «ويشوا كارما» پس از يك سال كوشش،كاخي باشكوه برايش مي سازد.ولي ايندرا قانع نمي شود و مي خواهد بناهاي نويي احداث كند، بناهايي كه در شكوه و جلال در جهان بي مانند باشند.ويشوا كارما از فرط خستگي نزد ناگزير نزد برهما مي رود و لب به شكايت مي گشايد.برهما به ويشنو متوسل مي شود و اين مشكل را با او در ميان مي گذارد و ويشنو قول مي دهد كه ايندرا را متنبه كند.

روزي كه ايندرا روي تخت پر شكوهش جلوس كرده است، كودكي در لباس راهب دوره گرد به ديدنش مي آيد. اين ويشنو است كه براي تحقير شهريار خدايان ايندرا، خود را بدين سان آراسته است. كودك بدون اين كه هويت خود را بر ملا سازد، ايندرا را كودك من مي خواند و درباره تعداد بي شمار ايندرا هايي كه طي ادوار كيهاني يك چندي ظاهر شده و فاني گرديده اند سخن مي گويد.

كودك مي گويد كه: «من ناظر انحلال بيمناك جهان بوده ام. در پايان ادوار ناظر فناي پي در پي همه چيز بوده ام، در آن زمان كه آخرين ذره در اقيانوس آب هاي ازلي كه مبدا همه چيز است، فاني مي شود. كيست كه بتواند تعداد عوالمي را كه نابود شده اند برشمارد؟ و ان عوالمي كه پي در پي از كنه آب هاي وسيع بر مي خيزد؟... كيست كه بتواند وسعت فضاهاي لا يتناهي و تعداد عوالمي كه دوشادوش و كنار هم بوده اند و هر يك برهما و ويشنو و شيواي خود را داشته اند برشمارد؟ و همچنين تعداد بي شمار ايندارا ها را...

زندگي و حكومت ايندرا فقط 21 دوره كيهاني طول مي كشد.هر روز و هر شب برهمن برابر با 28 عمر ايندراست،ولي زندگي خود برهمن نيز محدود است.يك برهمن غروب مي كند و ديگري بر مي خيزد. تعداد بي شمار برهمنان پايان ندارد چه رسد به ايندرا ها.»

در زماني كه كودك شخن مي گويد رديفي دراز از مورچه ها كه به شكل ستوني دراز به پهناي 2 متر است، ظاهر مي شود. كودك نگاهي به مورچه ها مي كند و با صداي بلند مي خندد و دوباره ساكت مي شود و به فكر فرو مي رود. ايندرا كه سخت آشفته و پريشان است مي گويد: «چرا مي خندي؟ كيستي تو اي موجود اسرار آميز كه به شكل كودكي ظاهر شده اي؟» كودك پاسخ مي دهد: «داشتم به مورچه هايي كه به صورت ستوني دراز راه مي روند نگاه مي كردم، هر كدام از اين ها در گذشته ايندرايي بوده است. هر يك از آنان چون تو به به دليل فضيلت و تقوي بر تخت جلوس كرده بود ولي اينك بعد از دگر گوني هاي بي شمار هر يك به شكل مورچه در آمده.اين سپاه مورچه ها همان سپاه ايندرا هاست.»

سپس مي افزايد:« زندگي ها در پي ادوار بازپيدايي هاي بي شمار، مانند صور خيالي رويا هاست. مرگ حاكم بر قانون زمان است، نيكي و بدي موجودات رويايي مثل حباب هايخالي، فناپذيرند و نيكي و بدي طي ادوار بي پايان، پي در پي مي آيند و مي روند و عاقل آنست كه نه به اين دل ببندد و نه به ان ديگر، عاقل به هيچ چيز دل نمي بندد.»

ايندرا در برابر اين كودك اسرار آميز احساس حقارت و خاكساري مي كند و در همين اثنا شخص ديگري وارد ميدان مي شود.تازه وارد شبيه معتكف گوشه نشيني است كه چتري از علف روي سر دارد و پوست آهوي سياهي بر تن، بر جبينش نشان سپيدي است و وسط سينه پشمالويش خالي است.

مرتاض به ايندرا مي گويد كه: «برهمن زاده است و چون عمرش كوتاه است و ناپايدار، از اين رو نه زن دارد و نه بچه و از طريق تكدي امرار معاش مي كند و چتر علفي محافظ سرش است و علت اينكه وسط سينه اش خالي است اينست كه هر بار ايندرايي مفقود گردد،مويي از سيته اش مي افتد. به همين دليل است كه پشم وسط سينه اش ريخته است. هر گاه كه بقيه اش بريزد او خواهد مرد.» و مي افزايد: «بهمين جهت اي برهمن زاده عمرم كوتاه است و خانه و زن و بچه و زندگي به دردم نمي خورند.»

سپس مرتاض كه خود مظهر شيوا و كودك كه مظهر ويشنو است ناپديد مي شوند و ايندرا كه از اين جريان سخت متحير و پريشان شده است از شكوه و مال دنيا دست مي كشد و سلطنت را به فرزندش واگذار مي كند، خلوت مي گزيند و معتكف مي شود.

همسر ايندرا كه از تصميم شوهرش سخت آشفته است نزد بريهاسپاتي كه استاد سحر و حكمت است، مي رود و موضوع را با او در ميان مي گذارد. بريهاسپاتي نزد ايندرا مي رود و به او مي فهماند كه زندگي معنوي بي شبهه ستودني است ولي هر كس در اين جهان وظيفه اي دارد و عاقل آنست كه در حين عمل از ثمره عمل بي نياز باشد و نه اينكه دنيا را ترك گويد، خلوت گزيند و معتكف شود.ايندرا قانع مي شود و به زندگي خود ادامه مي دهد.

از كتاب «بت هاي ذهني وخاطره ازلي» داريوش شايگان ص 153 انتشارات امير كبير

فحاشی های یک هوادار نگون بخت

2010-05-25T22:47:00.000+04:30

امسال باز هم این تیم اینتر میلان جز به جیگر من زد و همه عناوین قهرمانی رو درو کرد و این واسه من که از ابتدا هوادار همشری هایشان یعنی AC MILAN هستم، فاجعه است. شاهکارهای سه گانه اینتر (کاچو،جام حذفی و جام قهرمانان اروپا) در حالی رقم خورد که این عناوین با هدایت منفورترین مربی دنیا (به نظر من) به دست آمده. شخصی که با ادا اطوارهای بچه گانه اش حالم رو بهم می زنه، نامردی که همیشه در حال ژست گرفتنه، انگار نیمی از زندگیشو واسه تصرف رسانه ها به کار گرفته، همیشه یه چیزی واسه رو کردن کنار زمین داره. وقتی هم میبینم گزارشگرای فوتبال هم با نمایش های اون سر زوق میان و مدام لقب آقای خاص رو واسش سرو می کنن حسابی کلافه می شم. پر افتخار ترین مربی های دنیا همچون آنجلوتی، لیپی، ونگر، دل بوسکه، پریرا و... رو کنار هم که ردیف می کنی همشون رو تو اخلاق و منش بزرگوارانشون، برتر از دیگران می بینی، اما این یکی نیمکت مربی ها رو به گند کشیده.

به هر حال امیدوارم امسال به طلسم نیمکت رئال دچار بشه و من هم یه دم آرامش داشته باشم.

آن دیگر

2010-02-18T19:17:00.001+03:30

     كارل گوستاو يونگ در كتاب خاطرات خود مي نويسد:« سابق بر اين، درباره ارتباط «من» و «خود» خواب هايي ديده بودم. در يكي ازاين رويا ها براي گردش در جاده كوچكي قدم مي زدم، خورشيد مي درخشيد و جلوي ديدگانم و دور و برم چشم انداز وسيعي دامن مي گشود، سپس به كليساي كوچكي رسيدم كه كنار جاده بود. در نيمه باز بود و وارد كليسا شدم. از منظره داخل آن حيرت كردم زيرا نه مجسمه اي بود، نه صليبي و نه محراب، فقط يك گل آرايي زيبا و با شكوه. جلوي محراب، روي كف كليسا، «يوگي» اي در حالت گل نيلوفري نشسته بود و در مراقبه اي ژرف مستقرق. چون نزديك شدم ديدم چهره اش همچون چهره من است. حيرت كردم، ترسيدم و از خواب بيدار شدم و با خود انديشيدم كه واقعا عجيب است، اين است كه مرا به مراقبه در مي يابد، او خوابي مي بيند و خوابش منم. دانستم كه اگر از خوابش بيدار شود، من ديگر وجود نخواهم داشت. شخصيت اين يوگي مظهر تماميت و ناخودآگاه من بود كه از مشرق زمين دوردست به من رسيده بود. مانند چراغي سحر آميز، تفكر يوگي واقعيت تجربي مرا باز مي تابيد. در واقع «خود»، صورت انساني به خود گرفته بود و وارد زندگي سه بعدي شده بود، مانند غواصي كه لباس غواصي به تن كند تا مهياي رفتن به دريا شود.
     يونگ سپس مي افزايدكه: «اصولا ارتباط علي «من» و «خود» را در جهت معكوس در مي يابيم زيرا پايه آگاهي ما اصولا معطوف به كانوني مركزي است كه «من» را تشكيل مي دهد.از اين نقطه، ديد ما مستغرق در دنياي تاريك و مرموزي مي شود بطوري كه ديگر نمي توانيم آثار و ظلماتي كه در آن آشكار است، تا چه حد از آن آگاهي است و تا چه حد مستقل و خود مختار است ولي اگر دقت كنيم مي بينيم كه تصاوير ناخود آگاه، تجليات آگاهي ما نيستند بلكه برخوردار از حياتي مستقل اند. رويايي كه من ديدم ارتباط بين آگاهي و ناخودآگاهي را معكوس مي كند و دنياي ناخود آگاه را خلاق مي پندارد و آن را سازنده شخصيت تجربي ما مي داند. اين واژگوني حاكي از حضور «آن ديگر» در من است، زيرا آن روي چيز هاست كه اهميت دارد و دنياي خودآگاه ما نوعي توهم و واقعيت ظاهري است، مانند روياهايي كه آن هم تا وقتي كه از خواب بيدار نشده ايم واقعي مي نمايد.»
     بديهي است كه اين نحوه برداشت شباهتي بسيار به جهان بيني مشرق زمين، با لاخص مفهوم توهم جهاني در فلسفه هندو دارد. بدون شك مشرق زمين به «خود» ارزشي الاهي منسوب مي داشت و بنا به نظر قديمي مسيحيت هم خودشناسي راهي است كه به خداشناسي مي رسد.
     اين مطالب يونگ از قلمرو متعارف روانشناسي خارج است و حكايت از تجربه عميق معنوي مي كند. حالتي را كه يونگ تشريح مي كند مبناي تفكر هزاران ساله هندو چين و خاور دور است و بيهوده نيست كه حكيم كهن چيني «چانگ تسئو» در تاييد همين مطلب به شيوه دلپذير شاعرانه مي گويد: «چانگ تسئو به خواب ديد كه پروانه است، چون از خواب بر خاست از خود پرسيد: آيا ين چانگ تسئو است كه به خواب ديده كه پروانه است يا پروانه ايست كه به خواب ديده كه چانگ تسئو است.» دانستن اين كه اين آنست يا آن اين، مستلزم اينست كه به حضور آن ديگر، يعني آن مطلقا ديگر نيز معتقد باشيم ولي چه پيش مي آيد اگر در دنياي بي اساطير امروز ما، ديگر آن ديگري نباشد و هر آنچه باشد همين باشد و بس.

از كتاب «بت هاي ذهني و خاطره ازلي» داريوش شايگان ص 127 انتشارات امير كبير

مردن

2010-01-27T17:33:00.001+03:30

مرگ انتهاي مردن است.

زندگي توده هاي بشر در امتداد زمان همواره در زير سايه اين جمله ميشل دو مونتي بوده است.بشري كه در طول زنده بودن خود همواره گرفتار روزمرگي هايش بوده و هيچ رويايي به ذهنش راه نبرده و هيچ جرقه اي در دلش شعله ور نگشته است و در امتداد بودن خود تنها مرگ را مي بيند.زندگي اش گذر در جاده اي بوده كه در هر سويش بوته هاي زندگي شعله ور و هزاران نغمه در هوايش او را مي خواند و بر سقف آسمان،ستاره هايش چشمك زنان او را به سوي كهكشان هاي جاودانگي مي خوانند.

اما او سر به زير انداخته و با تسبيحي در دست،با توهمي از آينده،بي لحظه اي درنگ در اين حجم سبز،تنها به پيش پايش نگاه مي كند تا از سنگريزه هاي پيش رو به سلامت گذر كند.بي خود و بي جهت مي رود و خود را مي فرسايد و مي فرسايد تا ناگاه خود را در آغوش شاهد مرگ مي يابد.همان لحظه اي كه زندگي اش را معني مي كرد،همان گريز نا گزيرش.

مرد اما هيچ با خود نگفت كه زندگي در امتداد لحظه لحظه هاي زيستن است.

چراغي بياويز

2010-01-04T11:53:00.002+03:30

به رویایت

چراغی بیاویز

چرا که ماه حیله گر است

و منبع نوری نامطمئن

ستارگان

پرتو هایی در غلاف پوشیده اند

گسترده بر صفحه ای سیاه

چگونه کوه نیمه شب را صعود می کنی؟

با نردبانی از نسیم؟

بی شک

راه های بی شماری به قله می رسند

به رویایت چراغی بیاویز!

Rose Auslaender

كبوترانه

2009-12-23T22:36:00.000+03:30

نا ساز به ساز عالم چه زني چنگ

كاين پنجه شود خونين

دل خون نشود جاني

دل هاشان به قفس آراسته

پاها همه خاك آلود است.

اين نغمه كه مي زني، از بال كبوتران چكيده است.

بر بام نشين و آسماني باش.

باد از غم ايام به آواز آمد

هين زخمه زن و هم آوازي كن.

چنين گفت بنجامين باتن

2009-12-01T11:59:00.003+03:30

برای کاری که انجام دادنش ارزش داره هیچوقت دیر نیست

هیچ محدودیت زمانی وجود نداره، هر وقت خواستی شروع کن میتونی تغییر کنی یا میتونی همونطوری بمونی هیچ قانونی برای این چیزا وجود نداره میتونیم بهترین چیزا یا بدترین چیزا رو بسازیم.

امیدوارم تو بهترینش رو بسازی

و امیدوارم با چیزایی روبرو بشی که در تو انگیزه به وجود بیاره

امیدوارم چیزایی رو حس کنی که هرگز حس نکردی

امیدوارم با آدمایی آشنا بشی که زاویه دید متفاوتی دارن

امیدوارم طوری زندگی کنی که بهش افتخار کنی

اگه فهمیدی که اینطور نیست

امیدوارم قدرتش رو داشته باشی که همه چیز رو از اول شروع کنی

قسمتی از فیلم بیاد ماندنی

The Curious Case of Benjamin Button

هم كلاسي ها

2009-11-01T19:11:00.001+03:30

88/8/8 تو همين مدرسه
اين قراري بود كه فارغ التحصيلان دبيرستان شهيد رجايي(سازمان ملي پرورش استعدادهاي درخشان)در سال 80 در آخرين روزهاي تحصيل خود در اين مدرسه با يكديگر گذاشته بودند.قولي كه در ابتدا يك شوخي يا يك آرزوي دست نيافتني مي نمود اما وقتي به اين روز نزديك مي شديم تماس ها از فراز سال ها جدايي دوباره برقرار شد و هر كسي در دفترچه تلفن قديمي خود به دنبال هم كلاسي اش مي گشت تا اينكه همه مطمئن شديم كه اين آرزوي محال در آغوش ماست.
و بدين ترتيب در روز جمعه 88/8/8جمعي از هم كلاسي ها پس از هشت سال كنار هم گرد آمدند و يك روز خاطر انگيز رو در ذهن يكديگر به يادگار گذاشتند.لحظاتي كه رنگ و بوي 7 سال كنار هم بودن رو داشت كه قابل توصيف نيست.
اما جالب اينكه اين روز خاطر انگيز با يك قرار رويايي ديگه به پايان رسيد.
99/9/9تو همين مدرسه.

مشاهده عكس هاي اين رويداد

در راه آزادي

2009-10-24T17:29:00.000+03:30

و بدين سان هنگامي كه آزادي شما،بند و زنجير خويش فرو بگذارد،زنجير و بندي خواهد شد براي آزادي پر بها تري.
زيرا شما فقط زماني مي توانيد آزاد باشيد كه حتي طلب آزادي را لگام وبندي ببينيد و ديگر از آزادي به مثابه هدف و فرجام سخن نگوييد.
شما زماني به راستي آزاد خواهيد بود كه نه روزهاتان فارغ از فكر و خيال باشد و نه شب هاتان عاري از خواهش و رنج.بلكه همه اين ها باشد و زندگي تان را در بر بگيرد . با اين وجود،برهنه و وارسته، بر فراز آنها رويد.
جبران خليل جبران

كمي فلسفه

2009-10-17T13:42:00.000+03:30

مردي سبزه رو،خوش اندام و جوان اما به اندازه سن خودش با تجربه،با يك فراك سياه و كراوات سپيد،كنار در ايستاده بود و به تالار-كه پر از نرهاي خيره كننده و جفت هاي در حال رقص بود-نگاه مي كرد و در فكر بود:
«انسان بودن سخت و خسته كننده س.آدم به جز علاقه هاش، برده نزديكانش هم هس.آره من برده ام،من برده ي اين جماعت پر زرق و برق و شادم كه حتا توجهي هم به من نمي كنند.خواسته هاشون،بوالهوسي هاي پوچ شون دست و پاي من رو به غل و زنجير مي كشن،درست همون طور كه افعي با نگاهش يه خرگوش رو سر جاش خشك مي كنه.از كار كردن هراسي ندارم.دلم مي خواهد به مردم خدمت كنم،ولي از چاپلوسي متنفرم.اصلا براي چي من اينجام؟به كي خدمت مي كنم؟اين دردسر هاي دائم به خاطر گل و شامپاني كه هميشه باعث شكست من ميشه،خانم ها با اون بستني هاشون... غير قابل تحملن، نه...اصلا بخت آدمها سياهه،آخ كه چقدر خوشبخت مي شدم اگه مي تونستم آدم نباشم.»
نمي دانم چه فكر ديگري به سر اين جوان بدبين خطور مي كرد،اگر كه دختري بسيار زيبا به نزدش نمي آمد.چهره دلنشين دختر گل انداخته بود و هواي عزمي استوار را مي دميد.او دستكشش را به پيشاني بلورين اش كشيد و با صدايي كه طنيني آهنگين داشت گفت:
-آقا كمي آب به من بدين.
مرد ظاهري محترمانه به خود گرفت،از جا كنده شد و به دنبال آب دويد.

آنتون چخوف

پرويز مشكاتيان

2009-09-22T16:59:00.003+03:30

دستان سراي ما از فراز جاودانگي،پركشيد

شبي در سينما

2009-09-16T22:10:00.003+04:30

يه خبر زير نويسي تو تلويزيون باعث شد تا من و محمد يه شب خاطرانگيز رو رقم بزنيم.اعلام شد كه به مناسبت روز ملي سينما در روز هاي 23 و 24 شهريور مجموعه اي از فيلم هاي منتخب خانه سينما به طور رايگان در پرديس هاي سينمايي اكران شبانه خواهد شد.صبح روز دوشنبه با زير و رو كردن دنياي وب با سياهه فيلم هاي خاطر انگيزي همچون آژانس شيشه اي،كاغذ بي خط،سگ كشي،مرد عوضي و... مواجه شدم كه در يك شب مي تونستيم دو تاشون رو ببينيم.
ساعت يه ربع به نه شب محمد اومد دنبالم،تو راه رفتن شر برنامه اريكه ايرانيان به توافق رسيديم كه ساعت 30/21 كافه ترانزيت و 30/23 نفس عميق رو نمايش مي داد.پس گازشو گرفتيم و رفتيم و به لطف آرامش خيابونا پس از افطار،سر ساعت مقرر رسيديم به اريكه.اما وقتي خواستيم وارد سالن انتظار بشيم كنترل چي سالن از ما بليط خواست و ما هم از مبهوت ماتم زده كه نمايش رايگان فيلم،واسه چي بليط مي خواد.كاشف به عمل اومد كه بليط ها رايگان بوده و تنها براي رزرو جا توزيع شده.داشتم مي رفتم تو در وديوار،با خودم گفتم كه «به كجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژنده ي خود را؟».در همين حين محمد صدام زد،برگشتم و ديدم كه داره از يه جوون با مرام بليط اضافي هاشومي گيره،مثل اينكه قرار بوده اون واسه ما جا رزرو كنه.بدين ترتيب شب ما ستاره بارون شد و ما خوش خوشان راهي سالن شماره 2 شديم كه فيلم هم تازه شروع شده بود.وقتي سر جامون مستقر شديم اولين چيزي كه تو ذوق مي زد،طراحي نا مناسب سالن بود،با اون شيب ملايمي كه داشت كله مبارك حضرات رديف جلويي قسمت پايين پرده رو پوشش مي داد.آپاراتش هم كه اونقدر پايين بود كه هر كي از جاش بلند مي شد سايه اش تمام قد رو پرده مي افتاد.بالاخره با دو سه بار جابجايي تونستيم يه جاي نسبتا مناسب رو گير بياريم و بريم تو كافه ترانزيت.فيلم هم داستان تلاش زني بيوه بود كه مي خواست از زير سايه مردها بياد بيرون و خودش آقاي خودش باشه.فيلمو قبلا ديده بودم اما تماشاي دوباره اش رو پرده باز هم دلنشين و لذت بخش بود.
كافه ترازيت كه تموم شد دوباره سالن رو دور زديم و وارد سالن انتظار شديم،باز هم خبردار شديم كه تمام صندلي ها رزرو شده و بايد منتظر بشيم كه اگه جاي خالي موند،التفاتي هم به ما داشته باشند.پيش از ما هم چند نفري مثل ما بدون بليط در انتظار گشايش بودن.صف بي پايان تماشاگران در حال ورود به سالن بود واميد هاي ما در حال كم رنگ شدن.در همين حين كسي آقاي شايسته رو صدا زد و مشغول صحبت با اون شد،سر كه برگردوندم چهره مرتضي شايسته تهيه كننه گردن كلفت سينما رو ديدم كه داره با كنترل چي صحبت مي كنه.به محمد گفتم كه يه رويي بهش بندازيم،محمد هم رفت پيشش و گفت كه ما از پيش فروش بليط بي اطلاع بوديم و از طرفي هم ديدن اين فيلم واسمون خيلي مهمه،آقاي شايسته هم قول همكاري دادند و گفتند كه فعلا صبر كنيد.چند دقيقه اي گذشت و اقاي شايسته،كنترل چي رو صدا زد و از بين جمعيت من ومحمد رو نشون داد و گفت كه ما رو بفرسته تو سالن.ما هم گل از گلمون شكفت و با ابراز ارادت خدمت جناب آقاي شايسته وارد سالن شديم.فيلم رو تو همون سالن شماره 2 ديديم كه قبلا شرح مشكلاتش بر شما رفت.
فيلم نفس عميق رو نديده بودم اما با مطالبي كه ازش خونده بودم مي دونستم كه فيلم متفاوتيه و ديدنش واسم خيلي مهم بود.وقتي هم شروع شد،ديدم كه تمام حرف ها درست بود.نفس عميق فيلميه كه جووناي امروزي رو به تصوير مي كشيد، كه درگير فقر و پوچي و روشنفكري و تضاد با خانواده و جامعه، گرفتار رنجي شده اند كه اونها رو به عصيان و آنارشيسم كشيده و در فرجام كارگارگردان به قهرمانان فيلمش شوكران مرگ رو پيشكش ميكند.ديدن دوباره اين فيلم برايم لازمه،همچون ساير تماشاگران كه برخي بيش از ده بار فيلم رو ديده بودند.

پس به اميد دوباره اكران هاي شبانه و فيلم هاي شبانه اش

در پايان كوي

2009-08-25T21:06:00.005+04:30

تقديم به به سايه بلند حضرت آقا

«در پايان كوي»

دهل زني كه از اين كوچه مست مي گذرد

مجال نغمه به چنگ و چگور ما ندهد

تمام عمر در اين آرزو به سر برده است.

تمام عمر در اين آرزو كه روزي او

به طبل خويش بكوبد چنان كه چنگ و چگور

رها كنند ره خويش و تن زنند خموش

كنون مقام همايون به دست آورده است.

كسي حريف طنين تباه طبلش نيست

از آن كه مرد سيه مست و كوچه بن بست است

رها كنش كه بكوبد كه عيشي آماده است:

دو گام ديگر،نارفته رفته،خواهي ديد

دهل دريده،به پايان كوي،افتاده است.

محمد رضا شفيعي كدكني

از دفتر «در ستايش كبوترها»

در جهان امروز

2009-08-21T18:05:00.000+04:30

درجهان امروز،تاثير پايدار مدرنيته و تصوير انسان به مثابه فردي عقلاني و خود مختار كه داراي اراده ازاد است،كامل به نظر مي رسد.فرد مدرن قرن بيست و يكم،منشي فردگرايانه دارد:خودخواه،خود مدار و در تلاش براي كسب قدرتفثروت و منزلت اجتماعي بيشتر و بيشتر است.او از انديشيدن در مفهوم معنوي زندگي باز ايستاده است.زندگي اش بين مقاصد وهدف هايي تقسيم شده كه غير مستقيم از سوي محيط بر او بار شده اند و براي دست يابي احتياج به سرعت و كار آمدي دارند وبه طور كلي مانع هرگونه توسعه و تكامل معنايي در زندگي مي شود.مك اينتاير در بحث بسيار روشنگرانه خود پيرامون عصر حاضر بر اين نظر است كه «مدرنيته زندگي انسان را به بخش هاي مختلفي تقسيم و جدا مي كند كه هر كدام هنجار ها وشيوه هاي رفتاري خاص خود را دارد.در نتيجه،كار از اوقات فراغت تفكيك شده است.زندگي خصوصي از زندگي عمومي و زندگي اداري از زندگي فردي جداست.بدين ترتيب،دوران كودكي و كهنسالي از مابقي دوره هاي زندگي انسان پاره و جدا شده و قلمرو هاي مشخص از آنها ساخته شده است.و همه اين جدا سازي ها چنان انجام يافته كه مرز ها و قلمرو هاي هر كدام(و نه وحدت و يكپارچگي زندگي فردي) نقش محوري در شيوه انديشه و احساس ما يافته اند.»
افزون بر اين،اجتماع ديگر مسئوليت آندسته از روابط و مناسبات انساني كه به واسطه فضائل تغذيه مي شوند،به عهده نمي گيرد.مدرنيته كه آزادي را از چنگ سنت هاي مختلف غير سكولار بدست آورد،بسيار فراتر رفت و حرص و طمع هاي نهفته در اعماق قلوب انساني را آزاد ساخت.در اين فرهنگ ارضاي آزمندي،خشونت عقلاني، در فرآيند مغز شويي و به حاشيه راندن كساني كه حاضر به تسليم در برابر قدرت گفتمان معرفتي مسلط نيستند،نقش مهمي ايفا مي كند.كوتاه آنكه پويش مدرن در فرآيند مدني سازي رابطه اي تنگاتنگ ميان شخصيت فردي مدرون و پيكربندي سياسي دولت مدرن فراهم كرده است.
در زمينه اين نزديكي و پيوند،بسياري از مورخين اجتماعي و انديشمندان سياستي با مباحث اصلي نوربرت الياس موافقند.وي مي گويد:«تعميق و ژرف كاوي تدريجي در خود-نظمي،گذاري است از نظارت اجتماعي بر مبناي تحقير عمومي،فزوني گرفتن نظارت هاي همسايگي،محكوميت خطاي روحانيت كليسايي و هراس از دروني كردن هنجار ها ارزش ها به وضعيتي مدرن كه فرد براي آداب معاشرت اجتماعي خود حدود خديدي قائل مي شود.»
خشونت مدرنيته
سخنراني رامين جهانبگلو در دانشگاه واشنگتن 1380

نگاهي به كتاب «تضاد دولت وملت»

2009-07-14T13:03:00.000+04:30

به تازگي كتابي به نام «تضاد ملت ودولت» را خواندم.اين كتاب اثر محمد علي همايون كاتوزيان اقتصاد دان،تاريخ دان ،جامعه شناس،اديب و در كل همه چيز داني است كه خواندن اين كتابش براي همه ما ايراني ها لازم است.اين نگاهي كلي به حكومت و جامعه ايراني داشته و سعي در ارئه نظريه اي در باب رابطه دولت و ملت در ايران دارد.در اين نوشته گزيده اي از اين كتاب را گزارش مي كنم تا پنجره آشنايي گشوده شود.
«نتيجه گيري نظري من كه در سراسر كتاب حاضر آن را توضيح داده و تشريح كرده ام اين است كه ايران در سراسر تاريخ خود،دولت و جامعه اي خودكامه بوده است،يعني قدرت و اقتدار پايه در حقوق و قانون نداشته است.دولت وجامعه عملا مستقل از هم بوده و بنابر اين با هم سر دشمني داشته اند.دولت نماينده طبقات اجتماعي بالاتر نبوده است برعكس اين طبقات به واسطه امتيازاتي كه دولت به آنها ارزاني داشته و هر گاه ميلش كشيده از آنها دريغ داشته است،زيردست ومتكي به دولت بوده اند.مالكيت دارايي نه يك حق بلكه يك امتياز بوده است.»
همايون كاتوزيان در تفاوت ساختار حكومت در ايران واروپا،حكومت هاي پادشاهي پيشين اروپا را حكومت مطلقه و حكومت هاي ايراني را خودكامه مي نامد.وي در شرح اين تفاوت مي گويد:
«دولت هاي اروپايي همواره پايه در حقوق و قانون داشته اند هرچند كه اين حقوق دامنه اي محدود داشته يا-بر اساس معيارهاي نو-قانوني ناعادلانه بوده است.حتي در دوره نسبتا كوتاه حاكميت دولت هاي مطلقه يا دسپوتيك (خدايگاني)،حقوق دولت نا محدود نبود يا به عبارت ديگر،تنها بسته به ميزان قدرت فيزيكي خود محدود نمي شدند .»«هرچند پادشاه و دولت در قانون گذاري،اختيار مطلق داشتند ولي در اعمال بي قانوني،قدرت مطلق نداشتند.»
«اذعان به اينكه ايران داراي دولت و جامعه اي خودكامه اي بوده است نه صريحا و نه تلويحا به اين معني نيست كه در تاريخ بلند خود شاهد هيچ دگرگوني نبوده است.حتي مي توان ادعا كرد كه در ايران دگرگوني ها فراوان تر و اغلب پر شتاب تر ونيز اساسي تر بوده است.وانگهي من عدم پيوستگي و اشتمرار را ويژگي اساسي جامعه ايراني شناخته و آن را دقيقا نتيجه فقدان طبقات و نهاد هاي اجتماعي ديرپا از جمله فقدان يك طبقه اعيان اريستوكرات صاحب ثروت دانسته ام.»
«از همين روست كه ايران را جامعه كوتاه مدت خوانده ام.ايران جامعه اي است كه در آن دگرگوني-حتي دگرگوني مهم و بنيادي-معمولا پديده اي كوتاه مدت و زودگذر است و دليل اين امر دقيقا به نبود چارچوب حقوقي پابرجا واستوار باز مي گرددكه ضامن استمرار بلند مدت باشد.در طول هر دوره كوتاهي از زمان طبقات اشراف،نظامي،اداري و ثروت مندي وجود داشتند ولي تركيب اين طبقات برخلاف اريستوكراسي هاي سنتي و حتي طبقات تاجر پيشه اروپا پس از يك يا دو نسل تغيير مي كرد.در مورد ايران،دارايي و جايگاه اجتماعي عمر كوتاهي داشت دقيقا از آن رو كه حقوق اجتماعي ذاتي و غير قابل نقض به شمار نمي رفت بلكه جزو امتيازات شخصي قلمدا مي شد.»
«فقدان استمرار بلند مدت،طبق تعريف منجر به وقوع تغييرت چشمگير از يك دوره كوتاه مدت به دوره كوتاه مدت بعدي شد به نحوي كه تاريخ به صورت رشته اي از دوره هاي كوتاه مدت پيوند خورده به هم در آمد.بنا بر اين از اين جهت تغييرات فراوان تر-و معمولا اساسي تر-و تحرك اجتماعي از طبقه اي به طبقه ديگر به مراتب شديد تر از جوامع سنتي اروپا بود.اما باز بنا به تعريف اين شرايط سبب مي شد تغييرات انباشتي در بلند مدت،از جمله انباشت درازمدت دارايي، ثروت، سرمايه، نهاد هاي اجتماعي و خصوصي و حتي نهاد هاي آموزشي بسيار دشوار شود.همه اينها در هر دوره كوتاه مدت به شكل عادي پيشرفت مي كردند و يا وجود داشتند ولي در دوره كوتاه مدت بعدي بايد از نو پي ريزي مي شدند يا از اساس تغيير مي كردند.»
«چون قانون يا سنتي براي مشروعيت وجود نداشت سقوط دولت خودكامه نيروهاي نهفته جامعه خودكامه را آزاد ساخت.در پي آن هرج و مرج حاكم مي شد كه در زبان پارسي با نام هايي چون فتنه،فساد،آشوب،خان خاني و حتي انقلابات در معناي منفي كلمه از آن ياد شده است.در اين حال، مراكز متعددي از قدرت خودكامه وجود داشت كه هر يك مي كوشيد ديگران را حذف و حكومت دربست خود را تحميل كند.هرج و مرج عميق و پايداري كه حاكم مي شد تنها اثر مفيدي را كه دولت مطلقه و خودكامه تا پيش از سقوطش داشت،يعني ثبات معمول جامعه را از بين مي برد.بدين ترتيب مردم عادي دلتنگ بازگشت و احياي دولت خودكامه شدند.از همين روست كه وقتي يكي از جناح هاي رقيب سرانجام بر ديگران پيروز مي شد،مردم از آن استقبال مي كردند-مردمي كه اهميت نمي دادند كه جناح پيروز كدام جناح و كيست، مشروط بر آنكه تا حدودي ثبات واوضاع عادي را به جامعه بازگرداند.»
«من اين جريان را چرخه مكرر حكومت خودكامه-هرج و مرج-حكومت خودكامه خوانده ام.»

مشكله هويت ايرانيان امروز

2009-07-10T16:06:00.002+04:30

نوشتار زير خلاصه اي است از كتابي كه در چند روز پيشين خواندم كتابي به نام «مشكله هويت ايرانيان امروز» به قلم دكتر فرهنگ رجايي،كه رئيس دانشكده علوم انساني دانشگاه كارلتون كانادا مي باشد.
«ضرورت بحث از هويت در اين است كه داشتن تعريفي از خود اولين قدم نه تنها در ايفاي نقش بلكه از مقدمات انسان بودن است.»«انساني كه از خود تعريفي ندارد و يا جامعه اي كه خود برداشتي كلي ندارد عملا واحدي از هم گسيخته ،نا منسجم،غير اندام وار ،از خود بيگانه و با خود ستيز است.به ناچار خودش را با سنجه اي خارج از خود ارزيابي مي كند و از آنجا كه با معياري بيروني و خارج از خود زندگي مي كند به هرزه گرد از خود بيزار تبديل مي شود.بازيگري و ايفاي نقش از چنين واحدي گريزان است.»
«هويت به رودخانه قابل تشبيه است زيرا مانند رودخانه در بستر زمان و مكان جاري است.از يكسو تداوم دارد اما در عين حال از تحول برخوردار است زيرا در مسير خود هم از مناطق جغرافيايي متعدد مانند خاكي،سنگي،شوره زار،علف زار و... مي گذرد واز طرفي بسته به زمان و فصل سال قوت،سرعت و ميزان آب رودخانه كم و زياد مي گردد.اين دو عامل يعني مكان و زمان به تصويري كه از رودخانه داريم ويژگي تناقض نماي «ثبوت و تغيير» و «ماندگاري و تازگي» و «تداوم و تحول» ميدهد.اين نگرش تناقض نما اولين ومهمترين ويژگي هويت است.»
دكتر فرهنگ رجايي هويت ايراني را برگرفته از چهار ركن ايران ، دين ، سنت ، تجدد مي داند.
ايران
سرزمين ايران كانون مشترك زيست همه ايرانيان برخوردار از اديان و ساختار بندي هاي اجتماعي گوناگون بوده است.همين عنصر سرزميني است كه اساس و بنيان مفهوم وطن را در ادبيات فارسي به وجود آورده است.مفهوم كشور كه معناي گسترده تر از وطن دارد و علاوه بر پيوند هاي عاطفي پيوند هاي سياسي ايرانيان را با سرزمين خود مشخص مي كند و از دوره ايران باستان براي ايرانيان پيام آور محدوده هاي جغرافيايي و مرزهاي ايران بوده است.
در ساختار سياسي ايران بايد به ساختار نظام پادشاهي اشاره شود.شاه در ايران نماينده انسان كامل و پاسدار نظم اهورايي بوده كه در پرتو تساهل و مدارا با اقوام و ملت هاي تابعه زمينه ثبات و امنيت و تكامل را فراهم آورده است.
دين
«دين باوري كه همانا اعتقاد داشتن به مركزيت خدايي همه جا حاضر است هميشه با فرهنگ ايران همراه است.از سوي ديگر توجه كنيم كه دين به مجموعه پيچيده اي از وحي،كلام،فلسفه،فقه و بالاتر از همه اخلاق گفته مي شود.به زبان ديگر دين به الگوهاي انديشه ،رفتار و فرهنگ مبتني بر وحي اتلاق مي شود كه معتقد است زندگي در چهارچوب و بر اساس وحي موجب آرامش دنيايي و رستگاري ابدي مي شود.»
در پي آن رجايي سه پرسش را پيش كشيده ودر پي پاسخ آن است.
1-چرا ايرانيان به آيين قومي قبيله اي خود پشت كردند؟
2-اسلام براي ايرانيان چه به ارمغان آورد؟
3-كناكنش ايرانيان با اسلام چگونه بود؟
سنت
«مراد از سنت يا عرف الگوي رفتاري و گفتاري جاري در يك جامعه است كه از مقبوليت تناقض نماي هميشه قديمي بودن و هميشه تازه بودن برخوردار است.»«سنت يك ميراث ابدي است كه هم به صورت عمودي و هم افقي در ميان مردم يك حوزه تمدني جاري و ساري است.در اين رابطه منظور از مفهوم عمودي اين است كه سنت به گذشته،حال و آينده هر سه تعلق دارد واز لحاظ افقي منظور اين است كه در ميان بخش هاي مختلف جغرافيايي كه مردمان يك حوزه تمدني زندگي مي كنند صرف نظر از مسافت،ميان آنها برقرار و قابل مشاهده است.» وي دو جنبه مهم سنت ايراني را «اعتدال و ميانه روي و «جوانمردي و فتوت» مي داند.
تجدد
«تجدد يك حركت تاريخي است و در واكنش به يك مشكل متولد شده است.اين حركت در معناي سلبي «رهايي طلبي» از چنبر ساختار سياسي،اقتصادي و فرهنگي بود كه خاصيت ارتقاي كرامت انساني را از دست داده بود و به جاي آن روش استعمار،استثمار،استحمار و در يك كلام،انديشه و عمل تغلب (به معناي سلطه و تحميل) را جانشين احترام به كرامت انساني كرده بود.در معناي ايجابي تجدد حركتي بود «آزادي طلب» تا به انسان امكان دهد كه طرحي نو در اندازد.اين بناي تازه بنيادش بر آزادي و هدفش مهميز زدن بر هر انديشه و عمل تغلب و سلطه طلبي است.»
رجايي از چهار چالش ايرانيان در مواجهه با تجدد نام مي برد:
1-ايرانيان آنقدر از اطمينان خاطر و اعتماد به نفس بر خوردار نيستند كه خودباور باشند تا بي واهمه از تجدد به تجزيه و تحليل آن دست بزنند.
2-قبول ذهني،رواني و فكري اين واقعيت كه آنان در شكل گيري اين اسوه جديد نقش مستقيم و فعالانه اي نداشته اند.
3-بر بيگانگي خود نسبت به ابزار هاي دست يابي به اين اسوه جديد غلبه كنند.
4-مسئله مارگزيدگي كه همانا مواجهه ايرانيان با جهان جديد از طريق استعمار وامپرياليسم.
وي همچنين از سه دوره تجدد در ايران نام مي برد:
دوره اول، از بازگشت نخستين ايرانيان تحصيل كرده از فرنگ تا شكست مشروطه مي باشد.در اين دوره تجدد طلبان به شناخت درستي از تجدد رسيده و در پي شناساندن تجدد به حاكمان و جامعه آن روز مي باشند وآزادي و قانون از نظر روشنگران گوهر تجدد ناميده مي شود.
دوره دوم پس از پيروزي مشروطه خواهان و با ائتلافي از نيروهاي تجدد زده،سنت گرا و قدرت طلب شروع شد كه پيامدش زمين گير كردن روند تجدد در ايران و در ادامه منجر به روي كار آمدن حكومت اقتدار گرا و غرب زده در ايران شد.
مرحله سوم كه از سالهاي پاياني حكومت پهلوي آغاز شد دوره بازسازي تجدد نام دارد،«كه اگر كلاف آن به درستي باز شود ايران را به يك بازيگر جهاني تبديل خواهد كرد.»
و در پايان
«اگاهي و پاسداري از اين ميراث غني و به كار بستن سه اصل بالا (مشاركت همگاني،ابتكار كردن و گريز از ابزاري كردن ارزش ها) از شرايط لازم است.اما براي تحقق بخشيدن به ميراث ايراني به شرايط كافي نيز نياز است.مجددا اگر به نقل قولي از ارنست رنان كه در پيشگفتار ياد كرديم مراجعه كنيم مي بينيم كه وي شرط كافي براي تحقق يافتن مليت را حضور اراده اي كه ميراث غني را به خدمت بگيرد مي دانست.اين مشاهده وي دقيق و به بحث حاضر قابل تعميم است.خواه فرد وخواه گروه در صورتي قادرند از ارزش هاي ياد شده آميزه اي كار ساز بسازند كه از يك سو به خود وحضور خود اعتقاد پيدا كند واز سوي ديگر براي ارزش هاي حوزه تمدني خود احترام قائل باشند.»
«به گمان نگارنده بايد سه جنبه از قانون را در پندار،گفتار و كردار فردي و گروهي حاكم كنيم.اين سه جنبه به شرح زير است:
-سلطه قانون به منزله حاكميت قانون است و نه فرد.هيچ كس و هيچ مقامي وراي قانون نيست.
-سلطه قانون به منزله حكومت قانون است و نه حكومت با قانون و محدود كردن و زير پا گذاشتن حق و حقوق ديگران به نام و ابزار قانون.
-سلطه قانون به منزله پاسخ گويي همه شهروندان در قبال يكديگر است».

مرثيه اي بر اين روزها

2009-07-08T11:03:00.002+04:30

آنگاه پس از تندر

نمی دانی چه شبهایی سحر کردم
بی آنکه یکدم مهربان باشند با هم پلکهای من
در خلوت خواب گوارایی
و آن گاهگه شبها که خوابم برد
هرگز نشد کاید بسویم هاله ای یا نیمتاجی گل
از روشنا گلگشت رؤیایی

در خوابهای من
این آبهای اهلی وحشت
تا چشم بیند کاروان هول و هذیان ست
این کیست ؟ گرگی محتضر ، زخمیش بر گردن
با زخمه های دم به دم کاه نفسهایش
افسانه های نوبت خود را
در ساز این میرنده تن غمناک می نالد
وین کیست ؟ کفتاری ز گودال آمده بیرون
سرشار و سیر از لاشه ی مدفون
بی اعتنا با من نگاهش
پوز خود بر خاک می مالد
آنگه دو دست مرده ی پی کرده از آرنج
از روبرو می اید و رگباری از سیلی
من می گریزم سوی درهایی که می بینم
بازست ، اما پنجه ای خونین که پیدا نیست
از کیست
تا می رسم در را برویم کیپ می بندد
آنگاه زالی جغد و جادو می رسد از راه
قهقاه می خندد
وان بسته درها را نشانم می دهد با مهر و موم پنجه ی خونین
سبابه اش جنبان به ترساندن
گوید
بنشین
شطرنج
آنگاه فوجی فیل و برج و اسب می بینم
تازان به سویم تند چون سیلاب
من به خیالم می پرم از خواب
مسکین دلم لرزان چو برگ از باد
یا آتشی پاشیده بر آن آب
خاموشی مرگش پر از فریاد

آنگه تسلی می دهم خود را که این خواب و خیالی بود
اما
من گر بیارامم
با انتظار نوشخند صبح فردایی
این کودک گریان ز هول سهمگین کابوس
تسکین نمی یابد به هیچ آغوش و لالایی

از بارها یک بار
شب بود و تاریکیش
یا روشنایی روز ، یا کی ؟ خوب یادم نیست
اما گمانم روشنیهای فراوانی
در خانه ی همسایه می دیدم
شاید چراغان بود ، شاید روز
شاید نه این بود و نه آن ، باری
بر پشت بام خانه مان ، روی گلیم تر وتاری
با پیردرختی زرد گون گیسو که بسیاری
شکل و شباهت با زنم می برد ، غرق عرصه ی شطرنج بودم من
جنگی از آن جانانه های گرم و جانان بود
اندیشه ام هرچند
بیدار بود و مرد میدان بود
اما
انگار بخت آورده بودم من
زیرا
ندین سوار پر غرور و تیز گامش را
در حمله های گسترش پی کرده بودم من
بازی به شیرینآبهایش بود
با این همه از هول مجهولی
دایم دلم بر خویش می لرزید
گویی خیانت می کند با من یکی از چشمها یا دستهای من
اما حریفم بیش می لرزید
در لحظه های آخر بازی
ناگه زنم ، همبازی شطرنج وحشتناک
شطرنج بی پایان و پیروزی
زد زیر قهقاهی که پشتم را بهم لرزاند
گویا مراهم پاره ای خنداند
دیدم که شاهی در بساطش نیست
گفتی خواب می دیدم
او گفت : این برجها را مات کن
خندید
یعنی چه ؟
من گفتم
او در جوابم خندخندان گفت
ماتم نخواهی کرد ، می دانم
پوشیده می خندند با هم پیر بر زینان
من سیلهای اشک و خون بینم
در خنده ی اینان
آنگاه اشارت کرده سوی طوطی زردی
کانسو ترک تکرار می کرد آنچه او می گفت
با لهجه ی بیگانه و سردی
ماتم نخواهی کرد ، می دانم
زنم نالید
آنگاه اسب مرده ای را از میان کشته ها برداشت
با آن کنار آسمان ، بین جنوب و شرق
پر هیب هایل لکه ابری را نشانم داد ، گفت
آنجاست
پرسیدم
آنجا چیست ؟
نالید و دستان را به هم مالید
من باز پرسیدم
نالان به نفرت گفت
خواهی دید
ناگاه دیدم
آه گویی قصه می بینم
ترکید تندر ، ترق
بین جنوب و شرق
زد آذرخشی برق
کنون دگر باران جرجر بود
هر چیز و هر جا خیس
هر کس گریزان سوی سقفی ، گیرم از نکس
یا سوی چتری گیرم از ابلیس

من با زنم بر بام خانه ، بر گلیم تار
در زیر آن باران غافلگیر
ماندم
پندارم اشکی نیز افشاندم

بر نطع خون آلود این ظرنج رؤیایی
و آن بازی جانانه و جدی
در خوشترین اقصای ژرفایی
وین مهره های شکرین ،‌ شیرین و شیرینکار
این ابر چون آوار ؟

آنجا اجاقی بود روشن ‌ مرد
اینجا چراغ افسرد
دیگر کدام از جان گذشته زیر این خونبار
این هردم افزونبار
شطرنج خواهد باخت
بر بام خانه بر گلیم تار ؟
آن گسترشها وان صف آرایی
آن پیلها و اسبها و برج و باروها
افسوس
باران جرجر بود و ضجه ی ناودانها بود
و سقف هایی که فرو می ریخت
افسوس آن سقف بلند آرزوهای نجیب ما
و آن باغ بیدار و برومندی که اشجارش
در هر کناری ناگهان می شد طلیب ما
افسوس
انگار درمن گریه می کرد ابر
من خیس و خواب آلود
بغضم در گلو چتری که دارد می گشاید چنگ
انگار بر من گریه می کرد ابر

مهدي اخوان ثالث

تلخاب

2009-06-08T11:46:00.003+04:30

چه تلخ است داستان مردمانی که سرنوشت را با احساسات گره زده اند و شوکران فراموشی را سر کشیده اند.
و چه زهرآلود است داستان نامردانی که بر امپراتوری احساس تکیه زده اند.
و جعبه های جادو را ببین که صف ها را به سخره گرفنه اند.
و حکم آخر را ببین که به مهر مشروعیت تنفیذ شد.
و مشارکت حداکثری را به یاد آور که به مردم سالاری حداقلی هم نرسید.
و چشم هایی که ندیدند
و گوش هایی که نشنیدند
و دهان هایی که نگفتند
و ذهن هایی که نمی اندیشیدند.

یادداشت های یک ماموریت اداری

2009-05-13T19:18:00.002+04:30

نمایشگاه کتاب در حال برگزاریه و من هم به مانند سال گذشته به نمایندگی از ادارمون در طول دوران آماده سازی و برگزاری نمایشگاه در غرفه بانک صادرات مشغول به کار هستم.از سال 74 همیشه به نمایشگاه کتاب سر می زدم و از علاقه مندانش بودم اما تجربه این دو سال آخر چیز دیگه ایه و تجربه ای ویژه و شیرینه.گر چه کار بانکی تو نمایشگاه سخت و طاقت فرساست اما حضور در چنین فضایی که هر طرفش رو نگاه می کنی کتابه و کتاب،واسه من رویاییه.
در روزهای پیش از افتتاح نمایشگاه که کتاب ها در حال بارگزاری تو غرفه ها بودند و خبری از ازدحام مردم نبود با آسودگی تو راهروها قدم می زدم و با حوصله کتابارو ورق میزدم و لیست خریدمو آماده میکردم،گهگاهی هم فرصتی پیش می اومد و با غرفه دارا گپی میزدم و حرفاشونو مشنیدم،چه دلگیر بودن از مسئولین که باید هر ساله یک سری مشکلات و مصیبت ها رو به شکل یه سریال تکراری و مضحک در پیش روی خودشون ببینن و امیدی هم به گره گشایی نداشته باشن.
مایشگاه مثل همیشه پر ازدحام و شلوغه.اما این ازدحام،ازدحام کتاب خون های حرفه ای نیست که باعث خوشحالی و رونق پیشه چاپ و نشر و به ثمر نشستن کار نویسندگان باشه بلکه نمایشگاه کتاب هم تبدیل شده به یه جای با کلاس واسه وقت گذرونی و داف بازی.یه سری هم که دانش آموزا و پشت کنکوری ها هستن که از روی اجبار باید یه سری کتاب هارو بخرن.و این باعث میشه که کار گشت و گذار و تهیه کتاب واسه کتاب خونای حرفه ای بسیار مشکل و طاقت فرسا بشه به طوری که خیلی ها قید حضور در نمایشگاه رو می زنن.

در همان روزهای آماده سازی نمایشگاه فرصتی دست داد تا با همکارانم گشت و گذاری تو محوطه مصلا داشته باشیم.نگاهی به گنبدخونه و رواق های اون انداختم اما انگار از سال گذشته تا حال یه خشت هم به بنای اون اضافه نشده،این بنای عظیم داره تو خودش فرسوده می شه،هیچ جنب و جوشی در اون نبود بیشتر به طاق شکسته کسری شباهت داشت تا نماد توانمندی مهندسان ایرانی و عظمت هنر اسلامی.از اینها که بگذریم به یه کشف بزرگ هم رسیدیم و اون هم یه پارک کودک با ست کامل وسایل بازی که در یه محیط سرسبز و خوش منظره در جوار بزرگراه مدرس بود که هممون رو سر ذوق آورد،کودکانه به سوی تابها هجوم بردیم و یه دل سیر تاب بازی کردیم،آنچنان دیوانه وار که می خواستیم به آسمون چنگ بیندازیم،چه دلپذیر بود بعد از سالها ادای بزرگترا رو در آوردن و دور کردن خودمون از تاب و سرسره،پناه آوردن به باغ کودکی.

وقتی که من بزرگ شدم

2009-05-09T19:29:00.004+04:30

به تازگی آلبومی رو دانلود کردم از گروه دوست داشتی آبجیز Abjeez که همه کارشون دو خواهر به نام های ملودی و صفورا که مقیم سوئد و آمریکا هستن.موسیقی اونا بر گرفته از جامعه ایرانی ومشکلات اونه که به شکل انتقادی و طنز آلود بیان میشه.در یکی از مصاحبه هاشون گفته بودن که شعار ما اینه "همانی باشید که خودتان لذت می برید نه آنی که دیگران می خواهند" به همین سادگی.در آلبوم جدیدشون به نام "به درستی تبعید شده" آهنگی داره به نام "وقتی که" که بیشتر از بقیه پسندیدمش،آهنگیه که در اون ترانه سرا از آینده دلخواه و آرزوهای بلند پروازانه اش میگه،آینده ای پیشاپیش دست نیافتنی و حسرت بار.این ترانه تلنگری بهم زد که در باره آینده اینقدر بلند پروازانه و سر خوشانه فکر نکنم.

دانلودش کنید با حجم 2.3mb

در میان آدمک ها

2009-05-03T19:00:00.002+04:30

چند سالی هست که توی یه اداره عریض و طویل کار می کنم و هر روز با بیست-سی نفر به طور مستقیم در ارتباطم.روزها و روزهاست که دارم باهاشون سر می کنم،خیلی ها اومدن و رفتن شاید تا حالا با بیش از صد نفر کار کرده باشم،اما چه حیف که تو این همه آدم کسی نباشه که باهاش دم خور بشم،چیزی ازش یاد بگیرم،دو کلمه حرف حساب واسه گفتن داشته باشه،کتاب خونده باشه،اهل فکر و اندیشه باشه یا که بتونه حرفامو بشنوه و باهاش درد دل کنم یا حداقل دیدنش خوشایند و آرام بخش باشه.
زهی خیال باطل،دور و برم پر از آدمای معمولیه که شدیدا گرفتار روزمرگی و مادیات هستن،همه اش حرف از رویداد های کاریه .کار،کار،کار و بعدش هم حرفای خاله زنکی و صد من یه غاز،شوخی های مبتذل،هرزگی و بی فکری.
وقتی کنارشونم خلوتمو ازم می گیرن،نمی تونم با خودم باشم،باید بشینم و چرت و پرتاشونو گوش کنم،تازه ازم نظر هم می خوان.وقتی هم که می خوان نصیحتم کنن و حرفای حکیمانه بزنن،چیزایی می شنوم که باید سر به دیوار بکوبم،به هر جایی که فرار می کنم باز یکی از اونا سر می رسه و مخمو کار می گیره.در بین همکارام جوونای هم سن و سال خودم هم هستن اما شوربختانه اونا هم نسخه بروز شده همونا هستن.سر که می چرخونم از این آدما تو همه جا می بینم،تو خیابون، اتوبوس، ادارات، خویش و قومم،همه جا تکثیر درد آور این آدمک هاست اما اداره مون جاییه که منو به این آدمک ها زنجیر کردن.تحملش سخته اما انتخاب دیگه ای ندارم باید هر روز صورتکی بدست بگیرم و راهی اداره بشم، دست و پا بزنم تا میون آدمکا غرق نشم.

البته در بین این همه همکار بودند انسان هایی که از این جنس نبودن و همدم همیشگی من در آن روز ها بودن،هر چند تعدادشون از انگشتای یه دست بیشتر نبود.به هر حال تدبیر اداره اونارو از من جدا کرد و ماه هاست که تو ادارمون تنها ام.این رو هم باید بگم که تاثیر گذارترین آدم زندگیم رو تو همین اداره پیدا کردم،کسی که همدم و غمخوار همیشگی منه،کسی که دست منو گرفت و از آدمک ها جدا کرد.

پاهای سنگین رفتن

2009-04-13T17:56:00.003+04:30

تعطیلات نوروزی به پایان رسید و من دوباره باید برنامه زندگیم رو عوض کنم،باید دوباره بچسبم به درس و مشقم و همه زندگیم رو با درس و امتحانام تنظیم کنم.خیلی سخته باید از قید رویا و اندیشه و کتاب و فیلم و خیلی چیزای دیگه بگذرم.
از بهمن ماه که امتحانام تموم شد،جنب و جوش زندگی حقیقی من به سراغم اومد و دوباره سر حال اومدم.چند روزی از این شهر خاکستری دور بودم،چند تا کتاب خوندم،چند تا فیلم دیدم،به کنسرت موسیقی رفتم،چند تا آلبوم موسیقی کشف کردم و وقت بیشتری رو با دوستام گذروندم که هم صحبتی باهاشون ...
اما امروز دیگه فیتیله رو پایین کشیدم.
دیگه نباید کتاب بخونم باید کتابای درسی رو بخونم.
دیگه نباید تماشا کنم باید نگاهم به جزوه هام باشه.
دیگه نباید فکر کنم باید درسامو یاد بگیرم.
زندگی سر گیجه آوری شده از یه طرف به فکر آرمان ها و راه رسیدن به اونا هستم،در پی درک بهتر و بیشتر از خودم و دنیای پیرامونم هستم،می خوام بدونم و بدونم.اما از طرفی درگیر کار اداری هستم،اونم اداره ای که یه ساختار سازمانی سخت گیر و فاسد و بی خاصیت داره که پرسنل خودش رو به شکل گوسفندایی می بینه که باید چشم به چوبدست چوپون و سگای گله داشته باشن.
دانشگاه رفتم تا بتونم از این اداره خلاص بشم اما بدجوری گیر افتادم،وقت دانشگاه رفتن ندارم و باید درسامو خودم بخونم که باعث شده بیشتر وقت غیر اداریم رو بذارم واسه درس خوندن،منم که کند ذهن و بی علاقه به این رشته درسی،باید تموم طول ترم رو سرمو بکنم لای کتاب تا آخر ترم شرمنده خودم نشم.
این شد که گیر افتادم این وسط نه میشه بی خیال کار شد، نه میشه دانشگاه رو ول کرد،این وسط خودمم که باید از خودم بگذرم تا به به کار و دانشگاه برسم،نمی دونم تا کی این بساط ادامه داره.
یک گام در راه برمی دارم،چند گام در بیراه.
از آینده می ترسم می ترسم
.
.
.

پیغام

2009-03-22T22:05:00.005+04:30

در آخرین روز های سال گذشته خبر غافل گیر کنندده ای رو شنیدم،خبر این بود که امید رضا میر صیافی وبلاگ نویس 28 ساله که در زندان اوین دوران محکومیت خود را سپری می کرد و به افسردگی شدیدی مبتلا بود در پی خودکشی در روز 27 اسفند جان سپرد.امید رضا که در بهار سال گذشته در مطلبی طنز به این نظام کنایه ها زده بود در دادگاه متهم به تبلیغ بر علیه نظام و توهین به رهبری شد و سپس به 5/2 سال زندان محکوم و در آبان ماه روانه اوین شد.
بعد از خواندن نوشته امید رضا حیران ماندم از این بیداد گاه رژیم که چه ارزان می فروشد زندان را.
نوشته امید رضا رو هم از اینجا دانلود کنید.
این هم شعری از استاد شفیعی کدکنی که همین دیروز کشفش کردم که درست همون چیزیه که تو دل منم هست.

پیغام
هان ای بهار خسته که از راه های دور

موج صدا ی پای تو می ایدم به گوش

وز پشت بیشه های بلورین صبحدم

رو کرده ای به دامن این شهر بی خروش

برگرد ای مسافر گمکرده راه خویش

از نیمه راه خسته و لب تشنه بازگرد

اینجا میا...میا... تو هم افسرده می شوی

در پنجه ی ستمگر این شامگاه سرد

برگرد ای بهار !‌ که در باغ های شهر

جای سرود شادی و بانگ ترانه نیست

جز عقده های بسته ی یک رنج دیرپای

بر شاخه های خشک درختان جوانه نیست

برگرد و راه خویش بگردان ازین دیار

بگریز از سیاهی این شام جاودان

رو سوی دشتهای دگر نه که در رهت

گسترده اند بستر مواج پرنیان

این شهر سرد یخ زده در بستر سکوت

جای تو ای مسافر آزرده پای ! نیست

بند است و وحشت است و درین دشت بی کران

جز سایه ی خموش غمی دیر پای نیست

دژخیم مرگزای زمستان جاودان

بر بوستان خاطره ها سایه گستر است

گل های آرزو همه افسرده و کبود

شاخ امید ها همه بی برگ و بی بر است

برگرد از این دیار که هنگام بازگشت

وقتی به سرزمین دگر رو نهی خموش

غیر از سرشک درد نبینی به ارمغان

در کوله بار ابر که افکنده ای به دوش

آنجا برو که لرزش هر شاخه گاه رقص

از خنده سپیده دمان گفت و گو کند

آنجا برو که جنبش موج نسیم و آب

جان را پر از شمیم گل آرزو کند

آنجا که دسته های پرستو سحرگهان

آهنگهای شادی خود ساز می کنند

پروانگان مست پر افشان به بامداد

آزاد در پناه تو پرواز می کنند

آنجا برو که از هر شاخسار سبز

مست سرود و نغمه ی شبگیر می شوی

برگرد ای مسافر از این راه پر خطر

اینجا میا که بسته به زنجیر می شوی

خجسته باد سال نو

2009-03-20T13:41:00.002+03:30

آیینه کوژ

2009-03-08T18:59:00.003+03:30

از فیلمهای تماشایی سال 2008 فیلم کشتی گیر (Wrestler) اثر دارن آرنوفسکی و بازی میکی رورک می باشد.یک درام ورزشی جذاب و گیرا که مورد توجه منتقدان نیز واقع شد.یکی از جذابیت های فیلم حضور میکی رورک ستاره سابق هالیوود است که به دلیل مشکلات خانوادگی به حاشیه رانده شده و از ذهن همگان محو شده بود،که این مورد با داستان فیلم کاملا همخوانی دارد.فیلم داستان کشتی گیری به نام رم (Ram) است که از دنیای قهرمانی فراموش شده و از همسر و دخترش نیز جدا شده،وی برای احیای زندگی خود به توصیه اطرافیان به رینگ باز می گردد و آماده نبرد با رقیب دیرینه خود می شود.سرنوشت دراماتیک این کشتی گیر به زیبایی در این فیلم به تصویر کشیده شده و تماشاگرانش را به شدت مجذوب کرده است.
نکته اصلی این فیلم آن است که رقیب بدذات رم در رینگ شخصیتی ایرانی به نام آیت الله است که گر چه سیمایی عربی دارد و عیا بر دوش و چفیه بر سر دارد اما لباس ورزشی اش به رنگ پرچم ایران و دارای نشان الله است.وی پرچم ایران را به رینگ می برد و حتی در صحنه ای قصد دارد با میله پرچم حریف خود را خفه کند،اما در مقابل رم میله پرچم را می شکند و چه دل خراش است تماشای توهین به پرچم سپند ایران.
در فیلم سیریانا نیز که صحنه های ابتدای آن در تهران می گذرد،تصاویر رنگ و بویی از واقعیت ندارد و انگار جرج کلونی در یکی از شهر های اردن یا لبنان است و طرف معامله وی نیز یک عرب است.تماشای فیلمهای دیگری همچون شبی با پادشاه،اسکندر،300 و ... نیز گویای این امر است که آمریکایی ها هیچ شناختی از ایران ندارند و حتی بسیاری از آنان ایران را یک کشور عربی می پندارند.راستی چرا آنان ما را نمی شناسند؟
در طول سی سال گذشته در یک روند ممتد شاهد انزوای ایران در دهکده جهانی بوده ایم و هر روز دایره ارتباطات مان تنگ تر و تنگ تر شده است و حتی با همسایه گانمان نیز روابط سردی داریم.این وضعیت منجر به قطع روابط فرهنگی ما با جهان شد و باعث شد مردمان ایران روز به روز نزد جهانیان نا شناخته تر شوند.مواضع اصولی حکومت اسلامی ایران که تمامی دنیا را در برابر ما به صف کرده است وضعیتی را به وجود آورده که حریفان آن تصویری را که دلخواه خودشان است از ایران به نمایش بگذارندو ما ایرانیان در این حلقه تنگ روابط فرا منطقه ای خود قادر به شناساندن خود به جهانیان نیستیم.نتیجه چنین می شود که عده ای ایران را کشوری عربی بدانند،عده ای ایران را کشوری همسان با افغانستان و پایگاه تروریست ها بدانند و برخی دیگر از وجود کشوری به نام ایران بی خبرند.
در حالی که ایران یکی از کهن ترین تمدن های دنیا را دارد و یکی از قطب های سیاسی فرهنگی علمی دنیا بوده است،اکنون باید شاهد باشیم که تاریخ ما را هالیوود روایت کند.
ساخته شدن چنین فیلم هایی را ناشی از توطئه لابی صهیونیستی نمی دانم و معتقدم دست اندرکاران این فیلم ها با همان ذهنیتی که به مرور زمان در ذهن آنها به تصویر کشیده شده (توسط رسانه های آنان یا همان لابی های صهیونیستی)در هنگام تولید فیلم چنین شخصیت های بد ذات و بی فرهنگ را در شان ما ایرانی ها دانسته و نصیب ما می کنند.این ایرانی که در دنیا محور شرارت نامیده می شود،ناگزیر بر پرده سینما نیز این گونه به تصویر کشیده می شود.

تماشای گیتارو و حنجره

2009-03-06T21:23:00.003+03:30

رضا یزدانی رو دوست دارم به خاطر سبک موسیقی راک که به خوبی اجرا می کنه،به خاطر صدای منحصر به فردش که به خوبی ازش استفاده می کنه،به خاطر ترانه هاش که همه درباره انسان امروز و خاطرات و دلتنگی هاشه.
وقتی خبر رسید که قراره دوباره کنسرت بده دودل بودم که برم یا نرم،آخه همین سه ماه پیش بود به کنسرتش تو برنامه مشترک یونیسف رفته بودم تا اینکه پیام دوستم محمد نیکزاد رسید که همراهی واسه این برنامه طلب میکرد منم که یاد خوش اون شب تو ذهنم مونده بود درنگ نکردم و فوری بله رو بهش گفتم.
روز چهارشنبه با هم دیگه راه افتادیم سمت اریکه ایرانیان که محل برگزای برنامه بود.ما به وقتش رسیدیم اما باقی ملت نرسیده بودن تا اینکه به لطف حضورشون با یه ساعت تاخیر برنامه رو شروع کردن و چه کوبنده و پر شور و حال شروع کردن. رضا اومد و خوند،از گذشته ها خوند،رفت لاله زار و بعدش یه سری به کافه نادری زد و سر انجام رفت شمال و چه همسفرای خوبی بودن تماشاگرا.از دنیای قشنگ کارتونا خوند و از حسرت عشق گالیور به فلیرتیشیا. از زشتی دنیای ما گفت،بر سر برج بلند فریاد کشید و دخترک توی کارخونه رو نشونمون داد.رضا اون شب خیلی حرفا واسه گفتن داشت و ما هم مشتاق شنیدن.شب زیبایی بود.
اما باید از جلوه های ویژه این برنامه نالید که بسیار بد سلیقه و در حد جشنای عروسی بود.استفاده سبک سرانه از دود و نورپردازی درهم و رنگارنگ که تنها آلودگی تصویری ایجاد می کرد.صدا هم عالی نبود به طوری که گیتاریست گروه پس از اجرای چند آهنگ همچنان با صدابردار برنامه روی سن در جدل بود و در آهنگ هیس که ملودی اون با کیبورد نواخته میشد صدای کیبورد در پس دیگر سازها بود و ملودی آهنگ به سختی شنیده میشد در حالی که در کنسرت یونیسف که یه برنامه مشترک بود کار گروه صدا بسیار بهتر از این برنامه بود.

2009-02-26T11:27:00.004+03:30

ایستاده
" ابر و باد و ماه و خورشیدو فلک"
از کار
زیر این برف شبانگاهی

بدتر از کژدم،
می گزد سرمای دی ماهی.
کرده موجِ برکه در یخْ برف
دست و پای خویشتن را گم

زیر صد فرسنگ برف،
اما
در عبور است از زمستان
دانه گندم!

محمد رضا شفیعی کدکنی

هادی صداقت

2009-02-10T18:35:00.006+03:30

در جامعه روشنفکری ایران صادق هدایت از جایگاه ویژه ای برخوردار است.نویسنده محبوبی که با زندگی خاص و غریبش هاله ای راز آلود را در پیرامون خود پدید آورده. هدایت اندیشمندی است که در تمام دوران زندگی به آرمان هایش وفادار ماند و آن طور که دلخواهش بود زندگی کرد. گیاه خوار بود،از بانک ملی استعفا داد،به اروپا و هند رفت،تحصیلات عالیه در اروپا رو نیمه کاره رها کرد و...
هدایت که برای تحصیل به بلژیک و فرانسه رفته بود توانسته بود شناخت کاملی از تمدن غربی پیدا کند.بعد ها هدایت به هندوستان سفر کرد و با پارسیان هند آشنا شد و زبان پهلوی(پارسی ساسانی) را آموخت و چند کتاب زرتشتی را ترجمه کرد.بدین ترتیب هدایت با آشنایی با پیشرفت تمدن اروپایی و پس از آن با شناخت تمدن ایران باستان،نسبت به عقب ماندگی جامعه آن روز ایران بیش از پیش آگاه شد.
دوران زندگی هدایت(1330-1281)برابر با پایان کار قاجارها و آغاز حکومت پهلوی ها بود، که دوره دیکتاتوری وسیاست مداران وابسته و گماشته بود که تنها در پی منافع خود بوده، دربار و دولت همه فساد و توطئه و رشوه بود. مغز های کوچک آنها ناتوان از درک چرایی پیشرفت غربی ها بود.آن ها پیشرفت غرب را هم تنها در مظاهر صنعتی آن همچون چراغ برقی،گرامافون و سینما می دیدند که آنها را نیز تنها برای قصر و عمارت خود وارد می کردند.
ملاها هم بدون توجه به دنیای دگرگون شده آن عصر و با طرد و نفی عقل و مدرنیته،دنیا را از دریچه تنگ ذهن های چروکیده خود می دیدند و دنیا و آخرت مردم را در سیطره خود داشتند و در تعاملی مزورانه با حکومت به حیات خود ادامه می دادند.
مردم نیز تنها در پی گذر روزگار خود و کسب لقمه نانی بودند و در ادای نماز و روزه و زکات خود پشتکار بی نظیری داشتند.نه خبر از گذشته های دور این مرز و بوم داشتند و نه خبر از اروپاییان داشتند که آنجا همه سرزمین کفر بود و ساکنانش نجس.آینده هر شخص نیز به آخرتش وصل می شد و این زمین خاکی پست تر از آن بود که در باره آینده آن و مردمانش فکر و تلاشی بکنند.
در این میانه گروهی از اندیشمندان میهن دوست با کسب علم و اندیشه روز دنیا برای دگرگونه سازی ساختار پوسیده حکومت و جامعه ایرانی به تکاپو افتادند و حلقه های روشنفکری را به راه انداختند.افرادی همچون جمالزاده،بزرگ علوی،مسعود فرزاد،مجتبی مینوی و...که صادق هدایت از پیشروان این محافل بود.
هدایت در طول زندگی کوتاهش همواره در حال روشنگری و مبارزه بود.مبارزه برای پیشرفت و آبادی وآزادی میهنش از بند جهل و جور و فساد.تمام روح و جانش آمیخته با درد عقب ماندگی ایران بود و نوشته هایش همه واگویه این درد ها بود.
بوف کور اثر شاخص هدایت می باشد که جایگاه ویژه ای در ادبیات ایران دارد یعنی آغاز گر مدرنیته در داستان نویسی.بوف کور از جریان سیال ذهن در روایت داستان استفاده می کند و به گونه روایت شده است که هر خواننده ای فهم خود را از این داستان دارد که گاه در تضاد کامل با دیگران است.نوشتن درباره این اثر خود مبحثی طولانی و شیرین است که شرح آن شاید وقتی دیگر.
هدایت از سویی درگیر فلسفه آفرینش بود و با خیام در این زمینه همدل بود، توجیهات مذهبی و فلسفی نیز او را قانع نمی کرد وهمین باعث افسردگی او در سالهای آخر عمر وی شد.از سوی دیگر وضع نابسامان ایران و سیاه روزی مردم و ناکامی روشنفکران باعث شد که او از ادامه راه منصرف شود و در نهایت تصمیم به پایان دادن به زندگی بی فرجام خود گرفت و در فروردین 1330 در پاریس این کار را به انجام رساند.

پی نوشت:28 بهمن ماه زاد روز صادق هدایت می باشد که این نوشته را به یادبود او نوشتم.گر چه تمام یاد هدایت با مرگ پیوند خورده اما من دوست دارم که هر کسی را به هنگام زادروزش یاد کنم نه آنکه مرگش را به عزا بنشینم که مرا با دنیای مرگ پیوندی نیست.

درخت زیبای من

2009-01-25T18:40:00.005+03:30

خواهر گرامیم کتاب درخت زیبای من رو بدستم داد و سفارش کرد که بخونمش،منم که تازه از دانشگاه رها شده بودم و ماه ها بود که کتابی رو نخونده بودم با اشتیاق سرگرم خوندنش شدم و در طول یک روز تمومش کردم.
این کتاب نوشته خوزه مائورو ده واسکونسلوس است که به نظر میاد یونانی باشه اما تو مقدمه کتاب نوشته که برزیلیه.کتاب راوی دوران کودکی نویسنده و در اوج فقر خانوادشه.جذابیت کتاب اینه که داستان از ذهن کودکانه زه زه پنج ساله روایت میشه،کودکی که استعداد فوق العاده ای داره و خوندن رو در 5 سالگی یاد گرفته و بهترین دوستش یه درخت کوچیک پرتقال تو حیاط پشتی خونه شونه که هر روز چند ساعتی رو با هم به گفتگو می گذرونن.زه زه ندای درونی خودش رو به پرنده ای نسبت میده که تو سینه اش جا گرفته و این پرنده حرفاشو از زبون زه زه بیان میکنه.
از طرفی زه زه بسیار بازیگوش و پر شر و شور و بد دهنه و تمام خراب کاری های شهرو به اون نسبت میدن این باعث میشه که هر روز کتک کاری بشه و بهش لقب پسر شیطان دادن.
این کتاب روایتی اشک آلود از یه کودک درک نشده اس که کسی تلاش نمیکنه که به درونش نفوذ کنه و با شخصیت اصلی و درونی اون آشنا بشه،مشکلی که منو شما هم به اون دچاریم.
این کتاب کودک درون مون رو دوباره زنده میکنه وما رو به اون دوره می بره،حتی وسوسه کننده است که ما هم دنیای بچگی مونو با همون دید به نگارش در بیاریم. از خونواده و مدرسه و دوستامونو و کارتونا و از ترس ها و آرزوهای اون دوران بگیم.
این کتاب رو قاسم صنعوی ترجمه کرده و راه مانا هم چاپش کرده.

ورود به دنیای عکاسی

2009-01-25T18:22:00.002+03:30

امروز رفتم و دوربینو خریدم.

پس از چند ماه سرک کشیدن به اینور اونور، کلی ببرسی مقایسه تو اینترنت سرانجام دربین canon sx110 رو انتخاب کردم که دوربینی فراتر از این دوربینای آماتوری شیک و جمع و جوره و کیفیت بالایی تو عکاسی داره و یه سری تنظیمات دستی داره که عکس رو به صورت دلخواهت ثبت کنی.امیدوارم بتونه اون چیزی رو که من می خوام بر آورده کنه.

تو این مدتی که دنبال دوربین بودم و سایتها و مجله ها رو می گشتم خیلی لذت می بردم.همون طور که میگن لذت سفر بیشتر تو راهیه که مسافر طی میکنه نه رسیدنش به مقصد واسه منم بیشتر لذت تو گشت و گذار و انتخاب دوربین بود.حالا سوژه های دیگه ای هم مونده واسه خرید که منو سرگرم نگه داره.این مصرف گرایی دنیای امروز هم چه لذت های پفکی داره.

تا بهار

2009-01-23T18:27:00.002+03:30

از آن سوی مرز باور و تردید

می آیم

خسته بسته

می آیم

هم رنگ درخت

در هجوم دی

می پایم

تا بهار می پایم

خاموشم و انتظار

سر تا پا

تا سبزترین ترانه را فردا

در چهچهه بوسه ی تو بسرایم ...

شفیعی کدکنی

گذر از یک پیچ تند،اما جاده ادامه دارد

2009-01-21T20:21:00.003+03:30

دیگه تموم شد.
پس از گذشت یک ماه از اعلام وضعیت ویژه، امروز آخرین امتحان رو دادم و تموم شد رفت پی کارش.خیلی سخته از کار زندگی افتاده بودم از همه چی زده بودم تا به این امتحانا برسم.باز خوبه که یکی دو ماهی دانشگاه تعطیل میشه و ما رو راحت می ذاره.کاش باقی زندگی هم اینجوری بود،سالی یه ماه اداره تعطیل بود،سالی یه ماه هم تلویزیون وهمین طور خونواده،همسایه ها،سیاست و...
زندگی امروزی انقدر فشرده و نفس گیر شده که با همه چیزش کار داری و به هیچ کدوم هم نمی رسی.خودمو با همه چی درگیر کردم،سیاست،تاریخ،موسیقی،سینما،کتاب،شعر،درس،فناوری های دیجیتال و تازگی هم به عکاسی علاقه مند شدمو تا چند روز دیگه می خوام یه دوربین بخرم.حالا من موندم این وسط به همشون علاقه دارم ولی به هیچ کدومشون نمی رسم.از خیر هیچ کدومشونم نمی تونم بگذرم.
سرگردونم

سال نو

2008-12-28T14:31:00.002+03:30

روزای جشن سال نو مسیحی رو سپری می کنیم و جهانیان نظاره گر جشن و شادمانی این رویداد زیبا هستند.جشنی که از زادروز عیسی نصرانی تا فرا رسیدن اولین روز سال نو میلادی برقرار است.خیلی از ما ایرانی ها با تماشای برنامه های شب سال نو شبکه های ماهواره ای خودمون رو در شادی اونها شریک می کنیم و گروهی دیگه با سفر به شهر های اروپایی و شرق آسیا خودشون رو به قلب جشن ها و برنامه های ویژه این روزها می رسونن تا از نزدیک جشن های پر شکوهشون رو ببینن و غرق در خوشی های ممنوعه بشن.
این عید که در بیشتر کشورهای دنیا جشن گرفته می شه از نظر جمعیت مردمانی که در اون سهیم هستن و میزان هزینه ای که خرج بر گزاری اون می شه بزرگترین جشن دنیاست و همه برنامه ریزی های سالیانه بر مبنای این تقویمه.اما با این همه این جشن به عنوان جشن سال نو در برابر جشن سال نو ما که نوروز باشه یه چیزی کم داره که کل این رویداد رو تحت تاثیر قرار میده.
جشن سال نو میلادی درست در سرد ترین روزای سال (چه در ایران و چه در اروپا) برگزار میشه.زمانی که همه جا رو سوز و سرما گرفته، شبها بلند و روزها کوتاه،تازه این روزای کوتاهش هم بیشتر وقتا ابری و گرفته است و نور و روشنی رو کمتر می تونی ببینی،زمانی که زمین و آسمون با آدما سر جنگ داره و حسی از دلمردگی و یاس بر روان آدمی سایه افکنده.
در برار اون وقتی که نوروز برسه زمین و زمان پایه گذار جشن سال نو هستن.وقتی که کمر سرما شکسته و آفتاب گرم رو بر گنبد آسمون می بینیم، یخ زمین میشکنه و جوونه زدن گیاهان رو بر زمین مرده زمستونی می بینیم و پرنده ها رو بر درختای کوچه هامون آواز خون می بینیم.
در این هنگامه شاهد زایش دوباره طبیعت و دمیدن روح زندگی بر جهان هستیم.حال و هوایی پدید میاد که نا خود آگاه نشاط و سر زندگی رو به ما میده. یه حسی که از هزاره های پیشین ایرانی ها باهاش آشنا شده بودن و اونو جشن می گرفتن و بدرستی نام زیبای نوروز رو واسش انتخاب کردن.
حالا در این سال نو میلادی که در پیش است تنها شاهد تعویض تقویم ها هستیم. حسی از نو شدن سال در این روزا وجود نداره و به هر طرف که نگاه کنی همان حکایت سوز و سرماست.

شاعر کوچه های همه دنیا

2008-12-06T22:00:00.007+03:30

در طول چند دهه پیشین و به بار نشستن شعر نیمایی شاهد شکوفایی شعر اجتماعی بوده ایم که متناسب با نو شدن قالب به دنبال حرف تازه و سخنی در خور مردم امروز بود.مردمی که متفاوت با پیشینیان غزل خوان ومثنوی خوان خود بوده و با ظهور نو گرایی در تمام بخش های زندگی، در ذهن خود با مفاهیمی چون انسان بودن، آزادی، جامعه و مبارزه درگیر بودند.مردم این روزگار دیگر آن شاهدان همیشگی تاریخ ایران نبودند بلکه آنها را در میان حوادث سیاسی اجتماعی ایران می بینیم.
متناسب با این دگرگونی ها شاعران این مرز و بوم نیز در به سرودن اشعاری با رویکرد به رخداد های اجتماعی و بیان دلمشغولی های این مردم پرداختند. و بدین ترتیب شاهد شکوفایی شعر اجتماعی در دهه های 30 و 20 خورشیدی بودیم.
شاخص ترین چهره این جریان بی شک احمد شاملو می باشد که پرچمدار متعصب این گروه بود.شاملو شاعر انسان ها و راوی درد های آنان بود و تا پایان کار بر این گونه زیست.وی منتقد سرسخت شاعرانی چون دکتر حمیدی(شاعر مرگ قو) و سهراب سپهری بود که هر یک فارق از زمانه خود، یکی در پی باز سرایی اشعار گذشتگان ودیگری درپی عطر گل سرخ بود.سخن گفتن از شاملو در توان من نیست اما اینها را نوشتم تا که 21 آذر زادروز او را به یادتان آورده باشم . با هم به خوانش چند بند از شعر های او می پردازیم.

غزلی در نتوانستن

از دستهای گرم تو
کودکان توامان آغوش خویش
سخن ها می توانم گفت
غم نان اگر بگذارد
نغمه در نغمه افکنده
ای مسیح مادر ای خورشید!
از مهربانی دریغ چشمانت
با چنگ تمامی ناپذیر تو سرود ها می توانم کرد
غم نان اگر بگذارد
رنگ ها در رنگ ها دویده
از رنگین کمان بهاری تو
که سراپرده در این باغ خزان رسیده برافراشته است
نقشها می توانم زد
غم نان اگر بگذارد
چشمه ساری در دل
آبشاری در کف
آفتابی در نگاه و
فرشته ای در پیراهن
از انسانی که تویی
قصه ها می توانم کرد
غم نان اگر بگذارد

روزنامه‌ی انقلابی

هنگامي که مسلسل به غشغشه افتاد
مرگ برابر ِ من نشسته بود
آن سوی ميز کنکاش ِ «چه بايد کرد و چه‌گونه» ـ
ـو نمونه‌های خبر را اصلاح مي‌کرد.
از خاطرم گذشت که:

«چرا برنمي‌خيزد پس؟
مگر نه قرار است
که خون بيايد
وچرخ ِ چاپ رابگرداند؟»

بی آرزو چه می کنی ای دوست

بی آرزو چه می کنی ای دوست؟
با مرده ای در درون خویش به ملال سخنی می گویم.
هوا خاموش ایستاده است
از آخرین کوچ پرندگان پر هیاهو سالها می گذرد
آب تلخ این تالاب
اشک بی بهانه من نیست
به چه می گریی
نمیدانم
زمستان ها همه در من است
به هر اندازه که بیگانه سر بر شانه ات بگذارد
باری آشناست غم

جزیره های هویت

2008-11-30T16:43:00.001+03:30

درطول تاریخ خلیج پارس، آب های آن و جزیره هایش همواره زیر پرچم ایران قرار نداشتند. به دلیل ضعف نیروی دریایی و از آن مهمتر ضعف حکومت مرکزی شاهد بوده ایم که گاهی بخشی از آب ها و جزیره ها در کنترل دزدان دریایی و گاهی هم در دست نیروهای اشغال گر خارجی بوده است، آخرین آن اشغال جزیره های بوموسا ، تنب بزرگ و تنب کوچک توسط انگلیسی ها بوده است. در پی رقابت استعماری انگلیس با روسیه و فرانسه، انگلیسی ها در پی گسترش حوزه نفوذ خود در خاور میانه در آمدند تا مستعمرات خود را از ساحل مدیترانه تا هند گسترش دهند. در پی این سیاست در زمان مظفرالدین شاه قاجار در سال 1282 خورشیدی جزیره های بوموسا،تنب بزرگ و تنب کوچک به اشغال انگلیس درآمد.
دو جزيره تنب در نيمه شمالي خليج پارس و کاملا در داخل بخش ايراني آن دريا واقع هستند. بر اساس تفاهم ايراني - انگليسي ميانه دهه ‌١٩٦٠، جزاير واقع شده در نيمه شمالي خليج پارس به ايران تعلق دارند و جزاير واقع شده در نيمه جنوبي خليج پارس از آن عربان شمرده مي شوند. به اين دليل ايران در سال ‌١٩٧٠ تصميم گرفت ادعاي تاريخي نسبت به جزاير بحرين را پس گيرد و بريتانيا در سال ‌١٩٧١ تصميم گرفت ادعاي بي اساسش را نسبت به جزاير تنب رها کند..
جزيره بوموسا روي خط منصف خليج پارس و در ميانه فاصله بين ايران و شارجه قرار دارد و بنا بر شواهد و مدارک بی شمار تاریخی تحت حاکمیت ایران می باشد.
در سال 1347 حکومت بریتانیا در پی تغییر سیاست خاور میانه ای خود و به دلیل مسائل مالی تصمیم خود مبنی بر خروج از خلیج پارس تا سال 1350 را اعلام می کند.
در ابتدا انگلیس با رایزنی با محمد رضا پهلوی و با وعده واگذاری بی قید و شرط جزیره های سه گانه وی را راضی می کند تا ایالت بحرین حکومتی مستقل را تشکیل دهد و بدین ترتیب در پی یک همه پرسی نمایشی، بحرین که در حوزه نفوذ سیاسی و اجتماعی ایران بود، مستقل اعلام شد که این مسئله لکه ننگی را بر دامن محمد رضا شاه بر جا گذاشت که تا به امروز نیز دامن گیر او می باشد.
بریتانیا تصمیم می گیرد در حاشیه جنوبی خلیج فارس نیز از اتحاد هفت شیخ نشین عرب کشور امارات متحده عربی را تاسیس نماید این شیخ نشین ها نیز هر کدام ادعایی بر جزیره های سه گانه داشتند که به دلیل اهمیت استراتژیک آنان و وجود ذخایر نفتی در تلاش بودند با حمایت پنهان انگلیس به آنها دست یابند. اما محمد رضا شاه که تجربه تلخ بحرین را پشت سر گذاشته بود این بار مصمم بود ت به هر ترتیب این جزیره ها به ایران بازگردانده شود بدین ترتیب دستکاه دیپلماسی ایران به مدیریت اردشیر زاهدی وارد نبردی دیپلماتیک با بریتانیا و اعراب شد. اعراب نیز در آن زمان شدیدا تحت فشار پان عربیست ها و کمونیست های عرب قرار داشتند و مجبور بودند حق قانونی ایران را بر جزایر رد کرده و با ارائه پیشنهاداتی ایران را راضی به واگذاری جزیره ها کند.
پیشنهاداتی نظیر:
-مالکیت دوگانه ایران و امارات وسپس برگزاری همه پرسی جهت تعیین حق حاکمیت واحد
-واگذاری تنب بزرگ و کوچک به ایران در برابر واگذاری بوموسا به اعراب
-فروش جزیره ها با مبلغی هنگفت از سوی اعراب به ایران
-واگذاری جزیره ها به اعراب و اجاره بلند مدت آن از سوی ایران
ایران اما هیچ کدام از این پیشنهادها را نپذیرفت و اعلام کرد حتی اگر لازم باشد با درگیری نظامی این جزیره ها را باز پس خواهد گرفت.سرانجام با تلاش مردانی همچون اردشیر زاهدی وزیر خارجه،امیر خسرو افشار سفیر در لندن،فریدون زندفرد کارشناس ارشد حوزه خلیج فارس وبرخی دیگربریتانیا مجبور شد مالکیت ایران بر جزیره ها را بپذیرد و از حمایت اعراب دست بکشد سپس در ابتدای آذر 1350 مذاکرات نهایی با انگلیس انجام شد و در 9 آذر ماه نیروهای ایرانی وارد این جزایر شدند و پس از 68 سال اشغال، بوموسا ، تنب بزرگ و تنب کوچک پرچم ایران را بر فراز خود افراشته دیدند.
بدین سان تلاش اعراب و انگلیس بر ضد ایران ناکام ماند و محمد رضا شاه نیز توانست تا حدودی وجه ملی گرای خود را باز یابد.

گزارش یک کنسرت

2008-11-12T14:34:00.003+03:30

شنبه شب در تالار بزرگ کشور کنسرت موسیقی مهران مدیری، مانی رهنما، رضا یزدانی و علی رضا عصار برگزار شد.وقتی خواهرم دنبال یارگیری برای رفتن به این برنامه بود من هم به جهت همراهی با خواهرانم و البته تماشای اجرای رضا یزدانی باهاشون همراه شدم.
در شب اجرا ساعت 20/18 خودمون رو به در بسته سالن رسوندیم که قرار بود ساعت 19 برنامه شروع بشه اما ساعت 19 تازه درها باز شد و پس از 50 دقیقه که مردم پس از پشت سر گذروندن ترافیک خیابون ها خودشون رو به سالن رسونده بودن برنامه آغاز شد.
آغاز گر برنامه مانی رهنما بود که در ابتدا با نشستن پشت پیانو آهنگ آرتیست رو به یاد خسرو شکیبایی اجرا کرد که خیلی هم قشنگ بود بعدشم گروهش به روی صحنه اومد و چند آهنگ از ساخته های مرحوم بابک بیات رو با تنظیم جدید و به صورت یکپارچه اجرا کرد و در ادامه هم چند آهنگ جدید رو اجرا کرد.گروه نوازندگان مانی رهنما گروهی جوون بود که کارش رو با کیفیت بالایی به نمایش گذاشت و جالب اینکه ملودی بیشتر آهنگ ها با ساز دهنی و با مهارت هر چه تمام تر و بسیار زیبا اجرا شد که کارشون رو متفاوت از اون چیزی که تا حالا شنیده بودیم به نمایش گذاشت.در کل این بخش 50 دقیقه طول کشید که شنیدنی و لذت بخش بود.
پس از چند دقیقه گروه دارکوب به روی صحنه اومد و بعد شاهد حضور مهران مدیری روی صحنه بودیم که با تشویق شدید تماشاگران همراه بود.اولین آهنگ با نوازندگی کمانچه شروین مهاجر آغاز شد که ترانه ای محلی رو در مایه های دشتی خراسانی با آواز مدیری اجرا کردند که با همراهی گروه به اوج رسید که این آهنگ تماشاگران رو بدجوری به وجد آورد بعد هم مهران مدیری اعلام کرد که در 9 آذر در اریکه ایرانیان با گروه دارکوب کنسرت داره.آهنگ دوم که اون هم تمی دشتی داشت با شعری از مولانا( مفتعلن مفتعلن کشت مرا) اجرا شد که البته به نظرم جالب نبود اما با استقبال دیگران مواجه شد.چند دقیقه ای هم شاهد زورآزمایی درامیست و نوازنده پرکاشن گروه با سازاشون بودیم که پایان بخش برنامه 20 دقیقه ای مهران مدیری بود که به نظر می رسید تنها برای تبلیغ کنسرت خودش به اینجا اومده و با طنازی خاص خودش داشت رو مخ ملت کار می کرد.
بخش سوم برنامه پس از نیم ساعت با حضور رضا یزدانی و گروهش روی سن آغاز شد.هشت ترانه در سبک راک اجرا شد که صدای پر قدرت و لحن خاص رضا یزدانی اونا رو شنیدنی کرده بود.ترانه های معروفی مثل لاله زار، کافه نادری و هیس به زیبایی هر چه تمام تر اجرا شد که با تشویق شدید تماشاگران همراه بود.در حالی که سبک راک تو ایران جا نیافتاده و سبک عامه پسندی هم نیست، همراهی مردم و تشویقاشون برام غافلگیر کننده بود.در پایان هم آهنگ جدیدی به نام خلیج فارس اجرا شد که خیلی پر حس و حال بود و در حین اجراش بیشتر تماشاگرا ایستاده بودن.در گروه نوازندگان باید به نوازنده اصلی گیتار الکتریک اشاره کنم که خیلی کار درست بود و کارش رو با مهارت بی نظیری اجرا کرد، مهارتی که تا حالا از گیتاریست های ایرونی ندیده بودم.
بخش پایانی برنامه اجرای علی رضا عصار و فواد حجازی به همراه گروهشون بود که آهنگ های کوچ، حال من بی تو و کی میگه تو نباشی رو اجرا کردن که با استقبال تماشاگران و همخوانیشون به ویژه در آهنگ کی میگه تو نباشی همراه بود، فواد حجازی هم در حین نوازندگی ساکسیفون خیلی تشویق میشد.آهنگ های عصار رو دوست ندارم و به همین خاطر با این بخش حال نکردم به خصوص که تنظیم و نوازندگی گروه هم ضعیف بود.
نکته جالب کنسرت این بود که در تبلیغات عنوان شده بود که این کنسرت با عنوان جشنواره فرهنگی ایدز توسط یونیسف برگزار می شود و عواید آن صرف پیشگیری از ایدز خواهد شد اما در طول اجرای کنسرت هیچ صحبتی در این زمینه توسط مجری و خوانندگان نشد و حتی در سالن انتظار هم هیچ بنر و پوستری در این زمینه دیده نمی شد.

گوش کن به بارش باران

2008-11-08T10:59:00.006+03:30

با توجه به مطالب پیام قبلی می خواهم آهنگی رو به شما معرفی کنم که اولین بار اونو سال 79 از رادیو صدای آمریکا شنیدم و بسیار به دلم نشست اسم این آهنگ باران و اثری از خوزه فلیسیانو، خواننده آهنگساز و گیتاریست پورتوریکویی متولد 1954 که در کودکی نابینا شد. این آهنگ رو حتما گوش کنید که متناسب با روزهای بارانی تهرانه.

RAIN

Listen to the pouring rain

Listen to it pour

And with every drop of rain

You know I love you more

Let it rain all night long

Let my love for you grow strong

As long as we're together

Who cares about the weather

Listen to the falling rain

,Listen to it fall

,And with every drop of rain

,I can hear you call

,Call my name right out loud

,I can hear above the clouds

And I'm here among the puddles

You and I together huddle

Listen to the falling rain

Listen to it fall

It's raining

It's pouring

The old man is snoring

Went to bedAnd he bumped his head

,Couldn't get up in the morning

,Listen to the falling rain

,listen to the rain

باران

گوش کن به بارش باران
گوش کن به شرشر باران
و به هر قطره ی باران
می دونی که خیلی دوست دارم

بگذار تمام شب رو ببارد
بگذار عشق من برایت قوی شود
آنقدر که باهم باشیم
کی به هوا اهمیت می ده؟

گوش کن به ریزش باران
گوش کن به باران
و به هر قطره ی باران
می تونم صدات رو بشنوم
که مرا خیلی بلند صدا می زنی
می تونم ماورای ابرها رو بشنوم
واینجا درمیان چاله های آب
تو و من می آیم گردهم

گوش کن به بارش باران
گوش کن به ریزش باران

باراندگیست
شر شر می بارد

پیر مردی خرناس می کشد
چون وقتی به تخت خواب می رفت
سرش خورد به جایی
و نمی تونه صبح بلند شه

گوش کن به ریزش باران
گوش کن به باران

Jose Feliciano - Rain

زندگی با ملودی ها

2008-11-04T12:43:00.001+03:30

سال ها پیش بود که با نگاهی به آرشیو آهنگ های مورد علاقه ام و کمبود این گونه آهنگ ها وراه دشوار به دست آوردنشون، با خودم می گفتم کاش منم مثل دیگرون خالتور باز بودمو اهل قر کمر، کاش من هم می تونستم سامان، مهران، شیلا و ebru, mahsun گوش کنمو حالشو ببرم در این صورت هفته ای نبود که خواننده ای جدید به بازار نیادو با کارای شیشو هشتش یه حالی به ما نده. این جور کارا تو بورس بودو به راحتی می تونستی گیر بیاری و همیشه بروز باشی
اما من تو این فازا نبودمو هیچ رقمه نمی تونستم این کارا رو گوش کنم.آلبوم هایی که اون موقع داشتم و البته هنوز هم دارم شامل آلبوم های فرهاد،داریوش،فریدون فروغی،ابی،scorpions,chris de burg و چند تای دیگه که همگی کارهایی هنری که با ملودی های گوش نواز و شعر های دلنشین شون منو به نا کجا آباد ترانه می بردند،ترانه هایی که باید با دلت می شنیدی نه با کمرت.
گروه های ایرانی که اینکاره باشن خیلی کم بود و اکثرا کاراشونو داشتم اما آهنگ های خارجی رو به سختی می شد گیر بیاری و وقتی میگشتی و میگشتی تازه می رسیدی به dj bobo,aqua,backstreet boys,micheal jackson,... که به لعنت خدا هم نمی ارزید.
تنها دلخوشی من بخش فارسی رادیو صدای آمریکا و بی بی سی بود که گهگاه آهنگ هایی رو پخش می کرد که از پس پارازیتای جمهوری اسلامی هم چنان به دلم میشست که با یه بار گوش کردن هنوز ملودیش تو ذهنمه.اینطوری شد که من با بیکرانه های موسیقی آشنا شدم با موسیقی دانانی چون Carlos Santana,Eric Clapton,Pink Floyd,...
گذشت روزگار اما چیز دیگری رو نشون داد.امروز دیگه از اون خواننده های نورسیده خالتوری حتی نامی نمونده و نورسیده های امروزی رو هم پس از یک هفته باید به زباله دون انداخت و دنبال نورسیده ای دیگه رفت،باید خودتو هر روز با رفیقات آپدیت کنی تا جا نمونی،اما آرشیو موسیقی من هنوز برقراره.آهنگاش شنیدنی هستنو هنوز در کنار مننو منم بدون این که به بقیه کاری داشته باشم به هرچی که دلم بگه گوش می کنم حالا آهنگای پنجاه سال پیش باشه یا 2008.
امروز دیگه دسترسی به موسیقی دلخواهم بسیار آسان شده و من ساحل نشین دریای موسیقی شدمو بی اعتنا به مرداب ها هر روز آلبومی دیگه به آرشیو ابدیم اضافه می کنم،مجموعه ای که یه سر اون ژاپنه و سر دیگش آمریکا بی هیچ مرزی،مجموعه ای از سنتی،پاپ،راک،بی کلام،تلفیقی و... بی هیچ تعصبی،مجموعه ای بر آمده از:
شهرام ناظری،حسین علیزاده،،سیمین غانم،فرهاد،فرامرز اصلانی،رضا یزدانی،کیوسک،آبجیز...
Kitaro,Vanjelis,Enio Moriqune,David Lanz,Jane,James Blunt,Bonnie Tylor,Katie Melua,Bonjovi,Niel Young,Porcupine Tree,Anathema,Gipsy Kings,Nick Cave,Enya...
اونقدر گسترده که یه دور مرور اون بیش از هزار ساعت وقت می خواد
موسیقی تو زندگی من چنان جایگاهی پیدا کرده که دیگه شده بهونه زنده بودن،موسیقی به نظر من یکی از برترین دستاورد های تمدن بشریه و من کسی هستم که می تونم ازون لذت ببرم لذتی که خیلیا از اون محرومن و خدا رو شکر که چنین درکی رو به من داده.

رضا خان یا ما

2008-10-29T17:21:00.003+03:30

بار ها پیش آمده است که اطرافیانمان در تقابل با اوضاع نا بسامان کشور وافزایش قیمت ها سخن از منجی به میان آورده اند که باید بیاید و به تنهایی مملکت را از این وضع نجات دهد شما هم حتما در صف نانوایی ها دیده اید که برخی پس از گله از کیفیت پخت نان و افزایش قیمت آن، داستان معروف رضا خان و به تنور انداختن نانوایان متخلف را نقل می کنند و در پی آن رضا خانی دیگر را آرزو می کنند و سیاست های آمرانه رضا خانی را مشکل گشای کار ایران می دانند.
اما به نظر من پدیده رضا خان تنها در همان دروه نابسامانی و چند پارگی کشور است که به کار ما می آید دورانی که قانون جامعی وجود نداشت و در پی آن هرج و مرج در تمام امور کشور حاکم بود. چنین دورانی بود که رضا خان را می طلبید تا با کاریزما و اقتدار خویش سامانی به امور بدهد، یکپارچگی ارضی را به ارمغان بیاورد ، سر رشته امور را در دست بگیرد و خود تبدیل به قانون شود تا هر کلامش حکم قانون جدید را بدهد تا بتواند نظم را حاکم کند.
اما در دوران کنونی کشوری یکپارچه ، متمرکز و نسبتا آرام را شاهد هستیم که سالهاست دارای قانون اساسی است و نظام حکومتی شبه دموکراسی بر آن حاکم است. در چنین دوره ای به نظر من این مردم و جنبش های اجتماعی(جنبش زنان، دانشجویان، کارگران و..) هستند که اصلاح گر امور خواهند بود. با بیداری مردم و آگاه شدن از حقوق خود و تشخیص راه است که باعث خواهد شد که کسانی را بر مسند امور بنشانند که شایسته آن مقام باشند و خود را وابسته به مردم بدانند و چشمان بیدار مردم را ناظر بر اعمال خود بدانند. با وجود این گروه های مردمی است که روسای غیر انتخابی نیز در برابر مردم عقب نشینی کرده و به خدمت مردم در می آیند. در چنین شرایطی است که اندیشمندان و روشنفکران راهنمای جنبش های مردمی خواهند بود و با نظرات خود یاری رسان آنها در رسیدن به سر منزل مقصود خواهند بود.
در این زمانه صحبت از منجی کردن تنها شانه خالی کردن از وظیفه خود و کمک به تداوم شوربختی این روزگار نامراد است. امروز هنگامه بیداری و هوشیاری ست و تقدیر در دست من و تو است.

شهروند امروز

2008-10-23T09:59:00.002+03:30

هفته نامه شهروند امروز نشریه ایه که به واسطه ی یکی از دوستان با اون آشنا شدم و حالا پس از یک سال چنان شده که هفته های من بدون اون به سر نمی رسه و دیگه بخشی از زندگی من و خانواده ام شده.
هفته نامه ای تحلیلی که در تمام زمینه ها (سیاسی ،اقتصادی،اجتماعی هنری و...) مقالاتی رو چاپ میکنه و مقالات اون تحلیل های جامع،هوشمندانه و معمولا بی طرفانه است که در هر موضوعی مقالاتی از چند کارشناس اون رشته د اره که به فهم ما از رویداد های جهان پیرامون کمک شایانی می کنه
گردانندگان این نشریه همون گروه مدیریتی روز نامه شرقه که اگر از خوانندگان شرق بوده اید پس با کلاس کاری آنها آشنایید و بیشتر به خواندن شهروند امروز متمایل می شوی.د
در این هفته نامه نویسندگانی چون موسی غنی نژاد،عباس عبدی،عطا الله مهاجرانی،مسعود نیلی،حسین دهشیار،عماد افروغ،خشایار دیهیمی،احمد زید آبادی،عماد الدین باقی،مسعود ده نمکی و... همکاری می کننداین نشریه شنبه هر هفته پخش می شه و به دلیل مخاطبین بسیاری که داره تو همون یکی دو روز اول هفته تمام می شه خوندن این نشریه رو به همه دوستان توصیه می کنم

زنده باد احمدی نژاد

2008-10-17T13:54:00.000+03:30

دوستان یه ویدئو واستون گذاشتم که در اون سخنان رئیس جمهور محبوب را می شنوید که در سوم خرداد و در جمع بسیجیان نهاد ریاست جمهوری از خاطرات سفر هایش به آمریکا میگوید

ببینید و به داشتن چنین رئیس جمهوری افتخار کنید

لطفا سرتان را بالا بگیرید

فایل 3gp با حجم550kb

ماهی و برکه

2008-10-15T10:13:00.003+03:30

آه ای یقین گمشده

ای ماهی گریز در برکه های آینه لغزیده تو به تو

من آبگیر صافیم اینک به سحرعشق

از برکه های آینه راهی به من بجو

فرازی از اوستا

2008-10-13T19:24:00.000+03:30

گات ها،اهونودگاه،هات30

بند9:ای مزدا

ما خواستاریم که از تو و در شمار اهوراییان باشیم که هستی را نو می کنند

تو نیز ما را در پناه اشه یاری کن تا هنگامی که خرد ما دستخوش دو دلی است اندیشه های ما به هم نزدیک باشد

بند2:ای هوشمندان

بشنوید با گوش های خویش بهترین سخنان را و ببینید با منش روشن و هر یک از شما چه مرد، چه زن پیش از آن که رویداد بزرگ به کام ما پایان گیرد از میان دو راه یکی را برای خویشتن برگزینید و این پیام را به دیگران بیاموزید

سرآغاز

2008-10-13T18:04:00.002+03:30

درود هم وطن

این بلاگ دفترچه یادداشت جوونیه که می خواد واکنشش رو نسبت به رویدادهای اطرافش ثبت کنه و از دیدگاه شما دوستان نیز آگاه بشه
دلبستکی های من ایران و ایرانیان موسیقی سینما شعر و جامعه شناسی هست

امیدوارم با کمک شما دفترچه پرباری باشه واسه کسانی که می خوان نسبت به دنیای اطراف بیشتر بدونن